کد 65

همه او را به اسم کد 65 میشناختند. حتی بعد از این که معلوم شد اسمش چیست و از کجا سر از آن ناکجا آباد در آورده و حتی زمانی که همه فهمیدند کد 65 در واقع شماره تخت کس دیگری بود و او – یعنی کد 65 – بدون این که کسی بفهمد تختش را جابجا کرده، باز هم نام او فقط کد 65 بود.

من شنیدم که روز خاکسپاری هیچ کس برای سنگ قبرش نام اصلیش را به یاد نمی آورد و از این جهت روی سنگ قبرش نیز همان کد 65 را نوشتند.

آشنایی من با کد 65 از همان نا کجا آباد شروع شد. او کد 65 بود و من کد 64 با این تفاوت که من نامم از نظر مابقی نسبت به کد ام ارجحیت داشت. یعنی هیچ کس مرا به اسم کد 64 صدا نمیزد. در تمام صف آرایی ها و گرد همایی ها همیشه بعد از خواندن کد 63 نوبت به کد 65 می رسید و هیچ کس نمیدانست کد 64 منم و یا برای کسی مهم نبود که کد 64 کیست و این امر فقط به این دلیل بود که من تا حد توان –میتوانم بگویم همیشه - از آن مجمع به دور بودم و هنگام حضور و غیاب ها به اموری می پرداختم که از نظر ناظرین بسیار موجه بود.

اما کد 65 همیشه همه جا بود. یعنی در عین این که در صف بود و همراه مابقی شمرده میشد اما آنجا هم نبود. اینطور بگویم که کد 65 همه جا بود درست در حالی که هیچ کجا نبود. در صف بود درست زمانی که پیش من ایستاده بود و مدام با ضربه ای که به پیشانیم میزد میگفت "کی بریم؟" و من درحالی که مشغول کار های محوله بودم – یعنی بهتر بگویم در حال سپری کردن بهانه هایم برای در صف نبودن – با خنده میگفتم "کجا؟" و اغلب با سکوت روبرو می شدیم.

کد 65 در هر لحظه همان جا که میخواست بود. به سادگی می توانست به هر کجا که میخواهد برود بدون این که هیچ نیروی ماورائی و یا چیزی شبیه به آن داشته باشد. چرا که هیچ کس توجه خاصی به او نداشت. او میتوانست به راحتی و جلوی چشم تمام ناظرین گردهمایی ها را ترک کند بی آن که کسی متوجه عدم حضورش شود. حتی زمانی که در صف ها کد ها به ترتیب خوانده میشد هیچ فرقی نداشت که کد 65 آنجا باشد یا نه. در هر صورت ناظرین پس از خواندن کد 65 بی هیچ انتظار پاسخی از آن عبور میکردند. میتوانم بگویم تنها من بودم که از نبود کد 65 در اطرافم با خبر میشدم.

صدایش آمد که ضربه ای به پیشانیم زد و با خنده گفت "کی بریم؟"

هیچ وقت دلم نمیخواست با او به جایی بروم. همیشه ترجیح میدادم همان جا که هستم او هم باشد. خوب میدانستم که همه اسمم را میدانند.

به یاد دارم که کتابی داشتم و آن را از کسی به یادگار گرفته بودم. هیچ نمیدانم که از چه کسی و یا کی و کجا. تنها میدانستم این کتاب یادگاریست از دوستی که خیلی وقت بود که فراموشش کرده بودم. حتی به یاد نمی آورم که هیچ وقت آن را تا انتها خوانده باشم. اما یادم هست که روزی وقتی درمیان راهرویی که به پنجره ای باز رو به حیاط محوطه منتهی میشد، قدم زنان در حال خواندنش بودم. همه چیز از ضربه ای به پیشانیم شروع میشد. در کنارم ایستاده بود و با خنده میگفت " کی بریم؟" و من در حالی که انگشت شصتم را میان صفحات کتاب قرار میدادم و آن را میبستم رو به او و با خنده گفتم "کجا؟" کتاب را از دستم کشید و قهقهه زنان به سمت انتهای راهرو دوید.

کتابم را گرفته بود. بی آنکه بخواهم بخوانمش هر بار که میدیدمش میخواستم سر صحبت گرفتن کتاب را جلویش باز کنم. گوشش به این حرف ها بدهکار نبود. میدانستم هر وقت خودش میلش بکشد کتاب را پس خواهد داد.

چند هفته ای بود که پیدایش نبود. مدام فکر این که شاید بدون من رفته امانم را بریده بود. کجا میتوانست برود؟ اصلا برای کسی که هر جایی که میخواست میتوانست برود رفتن چه معنی دارد؟ وقتی تمام این نا کجا آباد برایت به چشم برهم زدنی طی میشود رفتن احمقانه ترین کار ممکن است.

درست زمانی که تازه مسئولیتی جدید گرفته بودم و مشغول انجام امور محوله بودم صدایش را شنیدم که اسمم را صدا میزد. سرگردان در راهرو ها به دنبال صدایش گشتم. دست آخر او را در انباری زیر پله های راهرو پیدا کردم. در را از پشت بسته بود و باز نمیکرد. خودش را زندانی کرده بود که مبادا جایی برود و من درحالی که سرم را به در تکیه داده بودم بی وقفه می خندیدم. صدای خنده ام را که شنید در را باز کرد. با او از پله های انبار به پایین رفتم و گوشه ای در تاریکی نشستم. درست نمیدیدم که کجا ایستاده است. چند دقیقه ای گذشت و تاریکی انبار کم کم جای خود را به ترکیبی از سایه روشن های گرد و غبار گرفته داد. اما هنوز کد 65 را نمی دیدم تا این که با ضربه ای به پیشانیم خندید و به گوشه ای از انبار رفت. می شنیدم که کسی اسمم را صدا میزند. صدای یکی از ناظرین بود. دستش را در جایی که درست نمیدیدم چیست فرو کرد. دیدم کتابی در آورد و آن را به من داد. با خنده گفت "اگه تونستی بخونش" گفتم " کتاب خودمه؟"

صدا از راهروی بیرون بلند تر می شد.

گفت "نه"

گفتم " اگه مدام لای دست و پام نپیچی و هی مثل دیوونه ها نیای بگی کی بریم میخونمش".کتاب را گرفتم و از در انبار به بیرون زدم. خوشحال از اینکه او هیچ جایی نرفته در راهرو میدویدم و به ناظری که در انتهای راهرو ایستاده بود نزدیک میشدم.

یکی از کد ها نام خودش را فراموش کرده بود و مدام داد و بیداد میکرد که نامش را نمیداند و از ناظرین میخواست به لیست ها نگاه کنند و نامش را بگویند. هرچند که این کار را کرده بودند و نامش پیدا شده بود اما او مدام فریاد میکشید که دروغ است و این نام من نیست. از من خواستند که نامش را برایش پیدا کنم و یا حد اقل کاری کنم که او ساکت شود. تمام لیست ها را زیر و رو کردم اما جز نامی که ناظرین میگفتند چیزی پیدا نشد. دست آخر را راضیش کردم که نامی جدید برایش دست و پا کنیم. نگاهش را به کتاب در دستم دوخته بود و اصرار میکرد که نامش را از کتاب انتخاب کنم. قرار بر این شد که اولین نامی که در کتاب پیدا شد برایش در لیست ثبت کنیم و به او اعلام کنیم. کل هفته بعد را صرف خواندن کتاب کردم. چند صفحه ای مانده بود که تمامش کنم اما هیچ نامی در ان پیدا نمیشد. در تمام این مدت از کد 65 هیچ خبری نبود. چند باری از پنجره ای که رو به حیاط محوطه بود صف ها را چک کردم اما نبود که نبود. میدانستم جایی نرفته. حتی انبار زیر راه پله انتهای راهرو راه هم نگاهی انداختم اما نبود که نبود. اگرهم بود خوب بلد بود چطور لای دست و پای من نپیچد.

دیگر کتاب را تمام کرده بودم اما هیچ نامی در آن نبود. سر تا سر کتاب پر بود از جملات بی معنی و نیمه تمام. فکر میکنم اگر کتاب خودم را تا انتها می خواندم حتما نامی برای این بدبخت فلک زده پیدا میشد. اگر میتوانستم کد 65 را پیدا کنم و ماجرا را برایش بگویم حتما کتاب را میاورد. اما او نبود. هفته ها بعد شنیدم که همان فلک زده بی نام خودش را حلق آویز کرده و قرار است که جنازه اش را در همان نا کجا باد دفن کنند.

چند روز بعد صدای نعش کش ها را میشنیدم که آمده بودند. همان موقع بود که شنیدم که کسی اسمم را صدا میزند. از انتهای راهرویی که به پنجره ای باز رو به حیاط محوطه منتهی میشد. صدایش می آمد که با خنده اسمم را فریاد میکشید درست مانند کسی که از ارتفاع سقوط میکند صدایش در بی نهایت محو میشد. با ضربه ای روی پیشانیم دیدم که در کنارم ایستاده و با خنده میگوید " کی بریم؟ " و من در حالی که قهقهه سر میدادم و از شدت خنده خودم را به روی زمین میکشیدم تا به زحمت به گوشه دیوار برسم میگفتم " کجا؟". او را دیدم که در راهرو شروع به دویدن کرد و بعد از این که از پله های انتهای راهرو به پایین رفت خنده ام بند آمد. صدای خنده جمعیت از پنجره انتهای راهرو به گوش میرسید.