عنوان: غریبترین روز زندگیام
روزی فهمیدم هیچکس در این دنیا نیست که مرا در این گرداب درد و نداری کمک کند.
غریبترین و تنهاترین روز زندگیام بود. به سوی هر آشنا و غریبی رفتم — انگار جذامی بودم و از من فرار کردند. هیچکس نمیخواست حتی حرف بزنم، حتی دردی را که سینهام را پاره کرده بود، بیان کنم.
تنهای مونس و همدمم گوشیام شد، اخبار و شبکههای اجتماعی. با خودم گفتم: انسانها تا چه حد میتوانند بیرحم باشند؟ تا چه حد میتوانند همنوع خود را زیر پایشان له کنند؟
اما با همه این تاریکیها و سختیها، یک چیز را تجربه آموختم: آسانی در راه است. و این روزها هم میگذرد.