تا به حال من تنها را دیدی؟
تصور چه؟! تصورش کردی؟
یک منِ تنها در میان شلوغی
همه کس هست و اما هیچکس نیست.
بهار طولانیست ، اما سینمای دل من اکرانی ندارد.
مردمان وجودم خسیسند که زمستان را می خرند ؛ارزان و بی کیفیت.
زمستان چه سرانجام بی انجامیست؛
که نه عشق دارد و سرور
و نه شعری و سرود
تمامش سیاه سفید است بدون خورشید نور افروز.
و من می مانم ، یک منِ تنها در اکران بی پایان سناریویی پر از درد ، سناریویی که فقط بازیگر ارزانی چون مرا به چنگ می گیرد.
دریغا که ساقی دنیایم دیناری به پایم نمی ریزد و بی هیچ برهانی، مرا رهاورد این و آن زمستان می کند.