دلم برای غریبانه هایت می سوزد . باد سرد و خشن است و زمین سفت و سخت و دستانت خسته اما تو همچنان کمر راست کرده ای و شانه هایت به بلندای سروی سبز استوار مانده و فقط تو هستی میان ما که هیچ گاه شکست نخواهی خورد . تو در یک نقطه می ایستی و فرقی ندارد ما دوریم یا نزدیک از همانجا باتمام سختی هایش ، سوی چشمانت را به حمایت ما نور می بخشی.
تو همان قهرمان افسانه ها هستی.
و دل من هر لحظه تنگ آغوش مهربانت می شود.