ویرگول
ورودثبت نام
آقا سام
آقا سامهیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه ی هیچم. اسمم سام هست خاطراتی که مینویسم همگی خاطرات شخصی و واقعیت های زندگی خودم هست.
آقا سام
آقا سام
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

پاره شدن زنجیر موتور ⛓️

سالها پیش وقتی نوجوان بودم با پدرم که یک موتور هُندا داشت ، به شهرهایی دورتر از روستای خودمون میرفتیم ، مخصوصا وقتی روز بازار بود ، بعضی جاها بازارهایی بود که درونش همه چیز پیدا میشد ، چاقو ، گوسفند ، پرنده ،‌میوه و .... بازارهایی که پر از آدم بودن ، از کودکان زیر ۱۰ سال بگیر تا پیرمردهای ۷۰ ۸۰ ساله که در حال دیدن از کالاها و خرید و فروش بودند.

یکی از همین روزهای بازاری ، تا دم غروب با پدرم در حال چرخیدن در بازار بودیم. آن روز من شناسنامه ام را درون یک کتابی در دستم گرفته بودم که متاسفانه شناسنامه ام از لای صفحات کتاب سر خورده بود و گم شده بود.

دم غروب که با پدرم تصمیم به برگشتن گرفتیم باید به سمت غرب حرکت میکردیم تا به روستای خودمان برسیم. از بین روستاهای زیادی میگذشتیم و بعضی قسمت ها دیگر جاده ای آسفالتی درکار نبود و باید از راه های خاکی و پر دست انداز رد میشدیم. من پشت پدرم نشسته بودم و خورشید را میدیدم که کم کم به پشت کوه های سمت غروب میرفت. در آن صحراها هیچکس نبود ،‌بجز چوپان هایی که از کوه ها و دشت ها به سمت روستای خود در حرکت بودند. خاک و غبار از راه رفتن حیوانات آنها بلند میشد و معمولا هر چوپانی یک یا چند سگ بلند قد هم داشت که از گله مراقبت بکند.

خورشید به پشت کوه ها رفت ، صدای جیر جیرک ها از همه طرف شنیده میشد ، صحرا و دشت ها و اطراف روستاهای مختلف خالی از هر نوع موجودی شده بود ، و سکوت عجیب و حس دلتنگی عجیبی با باد خنک ملایم مخلوط شده بود و فضایی عجیب اما دلپذیر شکل گرفته بود. در آن سکوت صحرا صدای فقط موتور پدرم بود و نور زرد رنگی که از جلوی موتور به جاده میتابید. وقتی نور چراغ موتور به حشرات و خزندگان وسط جاده میخورد به اطراف جاده فرار میکردند تا راه را برای حرکت ما باز کنند.

بعد از دقایقی ستاره ها شروع کردند به چشمک زدن و آسمان صاف و یکدست مثل یک تلویزیون با کیفیت در حال پخش ستاره های چشمک زن ، گاهی شهاب سنگ ، سیاره های مختلف و چیزهایی که درحال حرکت بودند

از نزدیکترین روستا به روستای خودمان هم رد شدیم و تقریبا به روستای خودمون نزدیک شده بودیم فقط چند کیلومتر مانده بود که به یکبار صدای تق از کنار پای من شنیده شد و بعد از چند متر که سربالایی بود موتور ایستاد.

جاده سربالایی و خاکی بود ، به موتور نگاه کردیم و متوجه شدیم زنجیر پاره شده ، به سمت آخرین روستای همسایگی روستای خودمان که تازه رد شده بودیم نگاه کردیم ،‌نور چراغ خانه ها مثل یک نقطه ی زرد و سفید در دور دیده میشد ولی چندین کیلومتر فاصله داشتیم و از این طرف هم چند کیلومتر برای رسیدن به خانه فاصله داشتیم. تقریبا نیمه ی راه این دو روستا بودیم. باید انتخاب میکردیم برگردیم به سمت عقب و از کسی کمک بخواهیم یا باید رو به جلو حرکت کنیم و به خانه برسیم . در هر صورت باید مسیری را در یک شب تاریک و صحرایی خلوت پیاده طی میکردیم آن هم با موتوری که خراب شده بود.

پدرم گفت ما باید رو به جلو حرکت کنیم و به خانه ی خودمان برسیم ،‌رو به جلو سربالایی یک تپه بود و بقیه آن راه خاکی که به روستای ما منتهی میشد ولی نزدیک به ۸ کیلومتر پیاده روی بود. پدرم موتور را گرفت و به سمت جلو برد و من هم برای کمک از پشت هل میدادم.

سربالایی تندی بود و جاده خاکی باعث میشد سربالایی آن شدت بیشتری هم داشته باشد با هر زحمتی که شد موتور را به بالای تپه رساندیم و در دور دست ها چراغ های روستای خودمان را دیدیم . یک حس خوشحالی عجیبی به هر دو ما دست داد و با هم خندیدیم.

پدرم گفت اینجا خطرناکه گرگ و حیوانات درنده هست و باید سریعتر به سمت روستا حرکت کنیم بجز ما هیچ کسی از آن جاده رد نمیشد. چون جاده ی فرعی از پشت به روستای ما بود و جاده ی اصلی ما آن طرف روستا آسفالت بود.

ده دقیقه بود که به سمت جلو حرکت کرده بودیم و من مدام چشم هایم به آسمان بود که متوجه شدم کم کم ستاره ها را نمیبینم ، بعد از دقایقی چند قطره ی آب روی صورتم افتاد متوجه شدم که ابرها با سرعت هر چه تمام تر آسمان را پر کرده اند و دلیل دیده نشدن ستاره ها همین بوده.باران کم کم شدت گرفت ، و ما هم به سرعت خودمون اضافه کردیم. دقایقی بعد شدت باران در تاریکی انقدر زیاد بود که جاده ی خاکی تبدیل به رودخانه ای از آب و گل و لای شد ، خاک جاده به شکلی بود که وقتی از روی گل رد میشدیم به دور چرخ های موتور مثل یک خمیر چسبناک میچسبید و با حرکت رو به جلو پر تر میشد ، بعد از کمی دیگر موتور حرکت نکرد چون بین گلگیر ها و چرخ ها پر از گِل شده بود . پدرم چاقویی در جیب داشت و با آن شروع کرد به تمیز کردن گل ها و من هم با چوبی که پیدا کرده بودم همین کار را انجام میدادم ولی بعد از چند صد متر رو به جلو حرکت کردن دوباره همین اتفاق میوفتاد و دوباره لای چرخ و گلگیر ها پر از گِل میشد و باید دقایقی را به تمیز کردن آن سپری میکردیم. ساعت از ۳ شب گذشته بود و ما هنوز نصفه ی راه را هم نرفته بودیم. هر دو عرق کرده بودیم و نفس نفس میزدیم . صدای چند سگ که در حال حمله ور شدن به سمت ما بودند را شنیدیم . چهار سگ بودند که پارس کنان در تاریکی به سمت ما رسیدند و پدرم یک چراغ قوه در خورجین موتور داشت روشن کردم و با سنگ و خاک به زور تونستیم اونا رو دور بکنیم. من خیلی ترسیده بودم چون نوجوان بودم و کسی که نقش قهرمان رو بازی میکرد پدرم بود. ساعت ۴ صبح بود که یهو جنس خاک آن جاده ی خاکی عوض شد ،‌ خاک دارای شن بود و چون شن ها آب را جذب نکرده و بصورت گل نیستند موتور روی این قسمت به سرعت و روانی حرکت کرد انگار دنیا را به ما داده بودند و همچنین باران هم بند آمده بود ساعت ۵ و نیم صبح رسیدیم به خانه ،‌مسیری که باید ساعت ۱۱ شب میرسیدیم به ۵ و نیم صبح کشیده بود. ولی مادرم تا آن ساعت در خانه نخوابیده بود و منتظر ما بود. آن شب عجیب و سکوت آن دشت و همچنین ابرهایی که یهویی معلوم نیست از کجا پیدا شدند سالهای خیلی زیادی هست جزو خاطرات اصلی ذهنم هستند.

خاطرات آقای سام

موتورخاطرهخاطره نویسیداستان
۹
۰
آقا سام
آقا سام
هیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه ی هیچم. اسمم سام هست خاطراتی که مینویسم همگی خاطرات شخصی و واقعیت های زندگی خودم هست.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید