
توی تهران مسافرت بودم پله های ایستگاه مترو که میرفتم پایین یهو چشمم افتاد به یه دختره قد بلند و لاغر اندام
با چشمان کشیده و زیبا
این دل لامصب دوباره اب شد
مگه خدا اینو نقاشی کرده بود که انقد زیباا بود
انگار تو چهرش داشتم زیباترین فرش ابریشم دست بافت ایرانیو میدیدم
لبخند زیباش قلبمو به تاپ تاپ انداخت و من از ستارخان تهران تا ورامین دنبالش رفتم
خونشونو پیدا کردم یه آپارتمان ۴ طبقه بود که اینا تو همکف بودن
جلو در خونشون صدبار رفتم و اومدم تا یک بار دیگه بیاد بیرون بهش شماره بدم ....
دیگه فکر میکردم پیداش کردم خودشه اونی که قراره تا آخر برای من باشه
چند دقیقه بعد یهو یه پسره با موتور اومد جلو در و از همون پایین فریاد زد سیتا سیتااا
یکی درو باز کرد گفت چیه ... باهم صحبت کردن و منم یواش یواش دور شدم ...اونی که درو باز کرد همونی بود که دلمو برده بود
این برادر عشق من و این اسم عشق خودم بود.
و عشق دوم من از اینجا اغاز شد
بعد از کلی رفت و آمد به کوچه ای که دختره زندگی میکرد ، یک شب موفق شدم ببینمش ، اون داشت با مادرش میرفت نمیدونم کجا. من افتادم دنبالشون . چند کوچه اون ور تر یه مراسمی بود مادرش با دخترش رفتن داخل اون خونه که درشم باز بود.
موقعی که افتاده بودم دنبالشون دختره منو چندبار دید که دنبالشون هستم . بعد از چند دقیقه دختره با خجالت و آروم اومد بیرون من یه گوشه ی تاریک ایستاده بودم منو نمیدید ، داشت دنبال من میگشت منم خودمو نشونش دادم
نتونستم جلوی خودمو نگه دارم و رفتم جلو گفتم سلام
با یه ناز خاصی و خجالت پایینو نگاه کرد و گفت سلام
گفت چرا اومدی اینجا؟ چرا دنبالمون بودی؟ اگه ببینن آبرومون میره مامانم عصبانی میشه برو
گفتم باید بهم شماره موبایلتو بدی تا برم چون من میخام .... حرفمو قطع کرد و گفت
من گوشی ندارم به من گوشی نمیدن تو خونه.
انقدر عجله داشتم و دست پاچه بودم گفتم خب من گوشی اضافی دارم میتونم یکیشو بدم بهت قبوله؟ گفت نمیدونم
سریع یکی از دو سیم کارتمو از گوشیم درآوردم گفتم اصلا بیا این گوشی من دستت باشه با سیم کارتش
من خودم خونه گوشی دیگمو برمیدارم باشه؟ خجالت میکشید قبول بکنه ولی بعد اصرار من گفت باشه
از سر کوچه سه چهارتا پسر داشتن میومدن گفت خب دیگه برو اینجا ما رو میشناسن
نمیتونستم یک لحظه چشم از چشماش بردارم
رنگ چشم هاش با رنگ موهای خرمایی رنگش ست بود
موهاشو ریخته بود کنار صورتش و یه خال کوچیک کنار لب پایین صورتش داشت
وقتی دستشو بلند کرد دست تکون بده به نشانه خدافظی انگشتای ظریف و لاک مشکی رنگش منو محو تماشا کرده بود
گفتم خدافظ و رفتم
چند روزی پشت گوشی صحبت میکردیم. از خواستم اگه میشه اولین قرارمون رو بزاریم و مثل همه دختر پسرا بریم ... تو یه کافه ... بشینیم از نزدیک حرف بزنیم.
بعد از کلی اصرار و خواهش قبول کرد.
تک کُت سرمه ای رنگ مخملی با یه شلوار کتان سرمه ای پوشیده بودم و بهترین عطری که پیدا کرده بودم رو زده بودم.
شوخی نبود ، این اولین قراره عاشقانه ی زندگی من بود.
دختره علاوه بر اینکه قد بلندی داشت یه کفش پاشنه بلند هم پوشیده بود.
من بازم بزرگ نشده بودم مثل ۱۵ سالگیم سریع اعتراف میکردم به همه چی ... به اینکه عاشق چشماشم
به اینکه دوست دارم شاعر چشاش باشم
به اینکه حاضرم تو دنیا هیچکس به جز اونو نبینم
و شاید این حرفای احساسی و از ته دل من باعث شد جلوی چشام اشک بریزه . اونم تو اولین قرار
اشک هاش همینطوری از چشمای درشتش سرازیر میشدن
هیچوقت ازش نپرسیدم اون روز چی باعث شد انقدر احساساتی بشه
ولی بعدا فهمیدم تنها با مادر و برادرش زندگی میکنه پدرش سالها پیش مریض شده بود و از دنیا رفته بود
و فهمیدم خانوادش اهل افغانستان بود و من عاشق دختری افغانستانی شدم
دست سرنوشت باعث شده بود خانواده ی این دختر مثل هزاران خانواده ی دیگه در کشوری غریب زندگی کنن
بعد از یک سال عشقی عمیق و دوطرفه، فصل جدایی باز رسیده بود. هیچوقت نمیخاستم تجربه تلخ جدایی تکرار بشه.
خانواده ی دختر باید برمیگشتن کشور خودشون.
مدام دنبال راهی بودم نذارم بره دنبال راهی بودم اونا بمونن، از کلی اداره پرسیدم چه کاری میشه کرد؟ از همه جا جواب رد شنیدم
سیتا دیوانگی های منو میدید و یه بار بهم گفت اگه برم خودمو نمیبخشم حس میکنم یه لعنتی خیانتکار هستم
شب هام با رویای تو رنگین میشه مگه میشه من بدون تو بمونم؟
یه روز دلو زدم به دریا بهش گفتم . بیا با من ... بیا یواشکی و دور از چشم همه با هم زندگی کنیم
همه ی سختی هاش برای من ولی نمیزارم تو یک لحظه ناراحت باشی
گفت پس مادرم پس برادرم ؟ گفتم برادرت بزرگ شده مواظب برادرته
تو بیا با هم بریم ...
قبول کرد با من بیاد
به شهرستان و خونه ای که من داشتم
مجبور شدم بابت این موضوع با خانواده ام دعوای صوری بکنم بلکه بتونم قطع رابطه کنم
من دیگه گلی داشتم توی خونه که باید از دید همه پنهون میشد و من ازش شدیدا مراقبت میکردم
قایمکی از دید همه ی مردم دنیا با هم زندگی ساختیم ولی با ترس
جایی که بودیم هیچ افغانی زندگی نمیکرد اگه یه افغانی دیده میشد سریع شناسایی میشد
شب ها دیر وقت با هم قدم میزدیم که کسی بیرون نباشه تا شک نکنه
با هم فیلم میدیدیم
با هم غذا درست میکردیم
وقتایی من نبودم درو محکم قفل میکرد و همیشه گوش به زنگ من بود ....
برام از دنیایی که اومده بود تعریف میکرد از اهنگاش از رسوماتش
انگار هر شب یک داستان از داستان های هزار و یک شب برام تعریف میکرد
با صدایی که عاشقش بودم با لحن ملایم و آروم بخش ، هیچ اضطرابی در دنیا در مقابل آرامش اون لحظات دوام نمیاورد
خاطرات آقا سام.