ویرگول
ورودثبت نام
آقا سام
آقا سامهیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه ی هیچم. اسمم سام هست خاطراتی که مینویسم همگی خاطرات شخصی و واقعیت های زندگی خودم هست.
آقا سام
آقا سام
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

خاطره ی شکستن استخوان ساعدم در کودکی

دوران کودکی ام ،‌ از آن پسر بچه های پر جُنب و جوش بودم که هیچوقت آرام و قرار نداشت ، تقریبا از هرچیزی بالا میرفتم ، لوله ، دیوار ، درخت ،‌چهار چوب در و ...

بیشتر اوقات به همراه مادرم به میهمانی های زنانه میرفتم و چون آنجا هر خانمی یک یا دو بچه به همراه خود داشت ، حیاط یا کوچه ی آن مراسم را تبدیل به شهربازی میکردیم و دور هم بازی میکردیم تا اون مراسم تمام بشه.

در یکی از این میهمانی ها که کلی پسر بچه و دختربچه در حیاط بزرگِ صاحبِ آن مراسم جمع شده بودیم و درحال توپ بازی بودیم ،‌یک پسر بچه که چند سال از همه ی ما بزرگتر بود به زیر توپ زد و توپ رفت پشت بام. پسربچه از ترس بقیه بچه ها از در چوبی حیاط به سمت کوچه فرار کرد و گفت خداحافظ ، چشم همه بچه ها به من بود که از دیوار یا پله بالا بروم. چون همه قبلا دیده بودن که من استعداد بالا رفتن دارم.

یک پله ی چوبی نازک و قدیمی فرسوده در کنار دیوار بود ،‌ من سریعا از پله بالا رفتم.وقتی رسیدم به لبه ی پشت بام به نشانه ی قهرمانی دستام رو بالا بردم ، بقیه بچه ها از پایین نگام میکردن ، یکی از دختر بچه ها دستشو بعنوان سایه بان جلوی چشمش گرفته بود و با دو سه دندان جلویی که سیاه شده بودن داد میزد توپو بندااز پایین دیگه .

توپ رو پیدا کردم و انداختم پایین، همه هورا کشیدن. با عجله خواستم بیام پایین تا منم قاطی بقیه بازی بکنم ، پامو گذاشتم پله ی اول ، صدای جیر جیر چوب رو حس میکردم و وقتی اون یکی پامو گذاشتم پله ی بعدی ،‌فقط صدای شکستن پله رو شنیدم و بعدش تنها صحنه ای که به یاد دارم برعکس دیدن بچه های درحال بازی بود و بعد خواستم با دستام از خودم محافظت کنم در این سقوط .

در کسری از ثانیه به زمین خوردم و اولش درد شدیدی توی دستام و بدنم حس میکردم حتی پاهام درد میکرد. اون لحظه همه سکوت کردند ، هیچکس دیگه با توپ بازی نمیکرد ، چهره ی همه ی بچه ها نگران و وحشت زده بود ،‌لنگ لنگان خودم رو رسوندم به سنگی که جلوی دسشویی حیاط بود و نشستم. آه و ناله میکردم.

همه ی بچه ها اومدن دور من ، هرکدوم یه چیزی آروم میگفت ، اون دختری که بالا توصیفش کردم با دامن گل گلی قرمز رنگش بالا سرم ایستاده بود و میگفت خوبی؟ همین یه ذره درد منو کمتر میکرد.

گفت برم به مامانش بگم ، فوری گفتم نه ، اگه متوجه بشه شلوغی میکردم دیگه منو نمیاره اینجور جاها.

مراسم تعطیل شد و خانم ها هر کدوم دست بچشو گرفت و داشتن میرفتن و منم با مادرم به سمت خونه رفتیم. کم کم غروب رد شد و داشت هوا تاریک میشد. از ترسم به هیچکس نمیگفتم که دستم درد میکنه ،‌بقیه جاهام تقریبا خوب شده بودن

توی حیاط روی سنگ های گوشه حیاط نشسته بودم دستمو گرفته بودم و آروم آروم گریه میکردم حواسم بود صدام هم جایی نره

مادر بزرگ پیری داشتم که تو همسایگی ما زندگی میکردن ، وارد حیاطمون شد و گفت چرا اونجا نشستی؟ نزدیک اومد و گفت چی شده ؟ دستمو گرفته بودم گفت دستت چیشده؟‌ وقتی به ساعد دستم دست زد من از شدت درد فریاد بلندی کشیدم اونجا بود که مادربزرگم متوجه شد چه دسته گلی به آب دادم.

ماجرا رو به مادربزرگم تعریف کردم و قول داد فعلا به پدر مادرم چیزی نگه.

اون زمان ها نزدیکی روستای ما هیچ بیمارستان یا درمانگاهی نبود مادربزرگم گفت بیا بریم خونه یه نفر منو با خودش برد ، یه آقایی اخمو ، با ابروهای پر پشت سیاه رنگ نشسته بود و خانومش هم درحال چایی ریختن براش بود ، گفت خب پسر کوچولو چیکار کردی دستتو بیار ببینم وقتی دستمو فشار داد از درد فریاد کشیدم.

اشاره ای کرد به اهالی خانواده اش و از اتاق ها چندنفر دختر و پسر که دخترها و پسرهای خودش بودن بیرون اومدن ،‌یکی با من صحبت میکرد یکی جلومو گرفته بود چیزی نبینم و یکی هم اون طرفم نشسته بود و منو گرفته بود

اون آقا همچنان در حال مالش آرام ساعت دست من بود و یهو انگار برق ۲۲۰ ولت به دستم وصل کردن، نمیدونم چیکار کرد و چی بود که حتی صدای تق هم داد. بلند فریاد کشیدم و حتی به اون آقا چندتا فحش نثار کردم ولی اون میخندید.

خانومش یه کاسه آورد که داخلش انگار دو سه تخم مرغ رو هم زده بودن با یک پارچه و دو سه تا تخته چوبی صاف

تخم مرغ رو مالیدن به دستم و با پارچه بستن و تخته گذاشتن که دستم تکون نخوره

بعد دستمو با شال مادرم بزرگم به گردنم آویزون کردن و برگشتیم خونه

بله استخوان دستم ترک برداشته بود ، یادم نمیاد چند مدت طول کشید ولی یادمه گرمای هوا باعث میشد اون مواد تخمی مرغی از کنار پارچه بزنه بیرون و کلی حالمو بهم میزد تا اینکه بازش کردیم ، اون قسمت دستم که در زیر پارچه بود کلی لاغر شده بود و روزهای اول به سختی میتونستم تکونش بدم.

دستم خوب شد.

و اون آقا هرکی بود دمش گرم که توی اون دوران و در نبود امکانات چنین خدمات رایگانی میداد.

داستانخاطرهرمانقصهنوشته
۱
۰
آقا سام
آقا سام
هیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه ی هیچم. اسمم سام هست خاطراتی که مینویسم همگی خاطرات شخصی و واقعیت های زندگی خودم هست.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید