
من میخوام از یکم قبلتر از دوره بازاریابی محتوا شروع کنم.
به این نتیجه رسیده بودم که شغل فعلی من با ارزشهای اصلی زندگیم همسو نیست و دنبال یه شغلی میگشتم که در راستای سبک زندگیم باشه و از طرفی مدتی بود که دیگه کار تولیدمحتوای متنی رو هم انجام نمیدادم.
یه گوشه خوابگاه نشسته بودم و با خودم فکر میکردم که: نوشتن خوبهها اما انگار مسیر رو به جلویی نداره. انگار تا آخر عمر قراره بنویسی و حتی سلسله مراتبی نداره که بهم انگیزه بده تا بیشتر تلاش کنم.
قرار شد بیشتر فکر کنم و بیشتر بگردم تا ببینم کجای دنیای پهناور مارکتینگ، قرار بگیرم که جای من باشه؟
خیلی اتفاقی! واقعا اتفاقی! تبلیغ باشگاه محتوا رو دیدم و به خودم گفتم: بیا بنویس! اگر جزو نفرات برتر بودی یعنی مسیر تو از همینجاست و اگر نشد، یه گزینه دیگه خط میخوره.
فوقع ما موقع!
من باید در تاریخ و ساعتی که برای مصاحبه اعلام شد، سوار قطار میشدم و خیلی نگران بودم که نشه ساعت مصاحبه رو تغییر داد اما خداروشکر هلیا جون مهربونتر و همدلتر از اینحرفا بودن.
روز مصاحبه دیدن چهره دوتا آدم که لبخند به لب با من صحبت میکردن واقعا آرومم کرد و استرسی که داشتم به طور کامل از بین رفت. خیلی برای من مهم بود که این حس بهم القا نشه که: آره!!! ما خیلی بلدیم و شما هیچی حالیتون نیست!
به نظر من آقای داریان و هلیاجان به معنای کلمه به دنبال تشکیل یه جمع دوستانه و مثل یک خانواده بودن و هستن و این نقطه تمایز این دوره با بقیه دورههاست.
من یه آدم نسبتا اهمالکارم با ریشه کمالطلبی منفی!
سالها برای بهتر شدن تلاش کردم ولی خب پیشرفت محسوسی در خودم ندیدم تا دوره #باشگاه_محتوا...
نمیتونم بگم مجبور بودم. چون واقعا نبودم. فقط یه میل عجیب و جالبی داشتم که تکالیف رو به موقع تحویل بدم و از طرفی بهترین خودم رو در اون موقعیتی که داشتم، بذارم...
روی "اون موقعیت" تاکید دارم. چون در یکی از پرچالشترین برهههای زندگیم قرار دارم.
دوره بازاریابی محتوا، ورژن جدیدی از من رو به خودم نشون داد. قابلیتهای جدیدی از خودم رو دیدم که قبلا فکر میکردم ندارم. در صورتی که داشتم ولی فرصت نشده بود که بالفعل دربیاد.
به موقع تحویل دادن تکالیف سخت بود. سخت؟ نه. ببخشید. خیلی سخت بود! هنوز باورم نمیشه که همه رو قبل از ساعت 12 دوشنبه تحویل دادم. از شما چه پنهون؟! شبهایی بوده که از استرس اینکه تکالیف به موقع نرسونم، از خواب پریدم. آخه فقط یه مشق عشق ساده نبود. پل رسیدن به کارآموزی بود(همین الان هم تپش قلبم رفت بالا).
من آدم سختگیری هستم ولی این دوره رو به هزار و یک دلیل دوست داشتم. یکی از مهمترین دلیلها این بود که این دوره تک بعدی نبود. تلاش شده بود بهترینها کنار هم قرار بگیرن تا هرچیزی رو که هست و میشه انتقال داد، گفته بشه.
فرصت نشد بیشتر از چیزی که بودم، تو گروه باشم و با بقیه دوستان گپ بزنم ولی هربار که پیامهای گروه باز کردم که بخونم چیزی جز همراهی، همکاری و یه دل بودن ندیدم و این به نظر من خیلی قشنگه.
عادت کردم به آخرهفتههای خطیبی!
ویسهایی با تیتر "فیدبک" و هربار من تپش قلبم بالا میرفت که وای این هفته چطور بودم؟!
خوبی خطیبجان اینه که اشتباهاتت رو هم قشنگ میگفت.
و درنهایت اول از همه از طبیعت برای این همزمانی فوق العاده ممنونم و بعد از آقای داریان و هلیا جان برای این دوره جامع، دقیق و زیبا که باعث شد نزدیک به ۳۰ سالگی خودم رو محکمتر بغل کنم.
به هرکسی که نوشتن از ذهنش نمیره اما راهش بلد نیست.
به هرکسی که در دنیای کلمهها دنبال چالش و هیجانه.
به هرکسی که میخواد از نوشتن پول دربیاره.
به هرکسی که چشمش دنبال مارکتینگه.
این دوره رو توصیه میکنم.
#سوت_غمانگیزی_برای_پایان_دوره_بازاریابی_محتوایی