مثل پروانه ای که در تله باران گیر کرده و قطره اول روی بالش چکیده،حال اگر با نهایت سرعتش نیز بال بزند باز هم نتیجه ای نخواهد داشت.بهتر است زیر برگی بزرگ پناه بگیردتا خشک شدن بالش مرحمتی باشد بر روح خسته اش هر چند که باز هم این توهم که او عقب است،او را رها نخواهد کرد.به هنگامی که انتظار بند آمدن باران او را خسته کرده،به یاد می آورد که چقدر صبور بوده،تمام آن زمان که در پیله خودش منتظر شکفتن بود.میخواست باران را ببیند.بارانی که فقط صدایش را شنیده بود،اما حال همین باران او را در بند کرده بود.بندی که رهایی‌اش در اتمام باران است.
