ویرگول
ورودثبت نام
salehirajmehrnaz
salehirajmehrnaz#رج هستم...
salehirajmehrnaz
salehirajmehrnaz
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

•موهبتی به نامِ "غم"•

بعد از اینکه عزیزی فوت میکند،
انگار که در تمام تصویر هایی که با چشم میبینم و یا در ذهنم تجسم می کنم غمی، گله ای، دردی موج می زند... مانند سنگی که در طوفان روی صخره ای که وسط دریای خشمگین گیر کرده و توان حرکت ندارد، فقط سر جایم میخکوب شده ام و منتظرم تا امواج یکی یکی روی سرم بکوبند...
از هر ۱۰ برداشت خودم به ۹ تایش شک می کنم و از هر حرفی که میشنوم ۱۰ها برداشت..
بعد از این که عزیزی فوت می کند، می دانم که باید قدر لحظه های زندگی را بدانم
اما در عین حال از زندگی کردن هم میترسم.‌.

سرگردان در تلاطمی عجیب غریب گم شده ام.. هر از گاهی خودم را محک میزنم.. با کسی که میخندد میخندم با کسی که گریه میکند گریه میکنم... تمام کار هایم را طبق روال همیشگی انجام میدهم.. فیلم میبینم، دانشگاه میروم، شب ها تا صبح بیدار میمانم و درست مثل قبل تنبلی میکنم.. حتی تازگی ها جسارتی را در خودم احساس میکنم که قبلا نداشته ام... و با این که با خودم تصمیم گرفته ام با همه مهربان باشم و از این ایام به بعد همه را درک کنم، انگار می خواهم با عالم و آدم بجنگم.. فقط به خاطر اینکه نشان بدهم که من گم نشده ام و اینجا هستم هنوز..

میدانم اگر خودم با همت خودم خوب نشوم، زمان همه چیز را میشورد و می برد.. تمام دغدغه های الانم مثل یک فامیل دور میشود که آشنا هست برایم اما نمی شناسمش! و نمی خواهم که این اتفاق بیوفتد!

متاسفانه یکی از صادقانه ترین و شفاف ترین احساسی که بعد از مدت ها داشتم "غم" بود... کاملا صیقل داده شده و عمیق... یک غمی که ۳-۴سالی بود در دلم زیر فشار سکوت مانده بود و حالا کاملا پخته شده است.. بعد از مدتها یک احساس واقعی را حس میکنم و نمیخواهم زمان و مشغله زندگی آنرا از من بدزدد... وقتی حل کردن مسئله ای پای زمان میوفتد... دردت را فراموش میکنی اما زخم هایت بازِ باز هستند و تو با نادیده گرفتنشان دردشان را سرکوب میکنی فقط.. انگار که عملا زخم هایت را به هیچ وقت خوب نشدن محکوم میکنی و در عین خوش خیالی چند سال دیگر روح و روانی زخمی با اعصابی مریض و کلی عقده ی حل نشده داری که یادت نمی آید کِی چطور این بلاها به سرت آمده است!...

زمان فقط مسکن طولانی مدت است... زمان برابر است با فراموشی... برابر است با نادیده گرفتن... نمیخواهم اثرات آن ضربه ها و آن احساس از روی روحم پاک شود.. میدانم بالاخره همین امواج مرا از جایم بلند میکند و به جای دیگری می نشاندم.. میترسم که احساس غمَم را گم کنم.. دنبال افسرده شدن نیستم، فقط یک حسی از ته دل بهم میگوید تمام احساسات واقعی به هم دیگر راه دارند.. و برای این که از دَرِ هر کدامشان به دَرِ احساس دیگری برسی باید از همه شان عبور کنی و کلید هر کدام را داشته باشی... باید بلد باشی هر کدام از احساسات جایشان کجاست و چطور با آن خودت را بسازی.. برای این که بتوانم وارد احساسی شوم و یا از احساسی خارج شوم باید غمم را بپذیرم و مانند دیگر اجزای وجودم با خودم به هر جایی ببرمش..

نمی توانم از آن فرار کنم چون آن از همان اول هم جایش در قلب من، در کنار دیگر احساسات بوده و حالا درست همانجایی است که باید باشد...

#رج

دست نوشتهغمروانشناسیاحساسات
۸
۰
salehirajmehrnaz
salehirajmehrnaz
#رج هستم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید