اول از همه بگم که متنی که قراره در ادامه ی همین متنی که دارید میخونید،بخونید تنها در قالب یک کامنته
الآن تو ایران استارتاپ را میشه داغ ترین واژه ای دانست که در حوزه ی کسب و کار مورد استفاده قرار میگیرد.
نمیخوام خیلی دقیق و خطکشی شده و طبق تعاریف بنویسم البته که مجالی باشه تو اون وادی هم درخدمتیم ولی علی ایحال اگر یکم با دوستان اهل بازرگانی و وزارتخونه ای و ....نشست و برخواست کرده باشید تو کلام شیوایشان با یه لحن ملیح با تن بم متوجه این موضوع میشوید که عبارت دانش بنیان داره دستی دستی جلال و جبروتش رو به حضرت استارتاپ میده و از دیجیکالا و دیجکالاطور ها نه تنها خود یک مگابرند میسازند بلکه به قول حضرت یونگ (اعلی ا... مقامه)نمادی سمبلیک در حوزه ی کسب و کار و کارآفرینی خلق میکنند و در بوق و کرنا میکنند.
گفتم کرنا حیف است از کرونا و این جناس ملموس سخن به میان نیاورم.
کرونایی که بازار تعطیل میکند و باعث دست شستن میشود و خیلی کارهای دیگر که در شان این جمع دو نفره(من و هوش مصنوعی ممیزی سایت ویرگول)نیست تا مطرح شود.
همین کرونا کاری کرد که مسئولین را دوباره یاد دولت الکترونیک و فروشندگان را یاد دیجیتال مارکتینگ و حکومت هارو یاد تغییر سبک حکومتداری و بعضی از استارتاپ هارو هم یاد ارتقا از مرحله ی بلفعل به درجه ی بلقوه بیاندازد،هرچند که معتادا نَمیگیرن
ولی یک سوال اساسی آیا استارتاپ ها به جز تغییر سبک زندگی (اتوماسیون حضور فیزیکی در مشاغل و خدمات) میتوانند چیز دیگری به جامعه اضافه کنند و کاری بکنند که یه ذره این سیستم bdsmوار ارباب و بنده ای بین دارا و ندار تلطیف شود یا اینکه اینجا هم بعنوان یک شتابدهنده عمل میکند.