
این اولین نوشته من در ویرگول هست، خیلی وقت بود دلم میخواست منم چیزی بنویسم، ولی فرصت نمیشد، امیدوارم مفید باشه.
قدیم ندیما، کاسب کار های بازار میگفتن آدم اگه بخواد کاسب بشه اول باید شاگردی کنه! یعنی اصلا و ابدا قبول نمیکردن یکی بیاد و بدون تجربه و شاگردی کردن بخواد کسب و کار راه بندازه. خب این هم خوبی هایی داره هم بدی هایی، اما این شاگردی کردنه چند تا نکته ریز کنکوری داره که اگه میخوایم کسب و کاری راه بندازیم لازمه بهش توجه کنیم، چیزایی که من تو ارتباط با کاسب های قدیمی باهاشون برخورد کردم چندتا نکته هس که بهشون اشاره میکنم:
سحر خیز باش تا کامروا شوی
همه مون این ضرب المثل رو از بزرگترا زیاد شنیدیم، اما واقعا الان اگه به زندگی آدمای موفق نگاه کنید میبینید این موضوع با اینکه شاید ریشه قوی علمی نداشته باشه، اما واقعا جواب میده، جالبه اگه به آمار نگاه بندازین اکثر اختراع هایی که زندگی بشر رو متحول کرده، صبح زود یا حتی نزدیک به طلوع آفتاب ایجاد شدن.
سختگیری و تعصب خامی بود، تا جنینی کار خونآشامی بود
خیلی خیلی این بیت شعر رو دوس دارم که مولوی به سادگی بیان کرده، جنین تا زمانی که در شکم مادر هست، غذاش رو از خون مادر تامین میکنه، باید در ابتدای راه اندازی کسب و کار بدون تعصب و سختگیری -که نشانه خام بودنه- ، اجازه داد تا گوشت و پوست و استخوان کسب و کار جون بگیره و قوی بشه و بعد از اونه که میشه از مادر جداش کرد. یعنی تا زمانی که به تمام زوایای پنهان کاسبی اشراف پیدا نکردی نباید اعلام خودمختاری کنی!
راستیِ اَبرو در کجی است !
اگه اَبرو اَبرو باشه، صداقت و راستیش خلاصه میشه توی کجی اون! چون ذات ابرو، تعریف ابرو، خط کجه! حالا اگه شما کسب و کارت رو بر پایه صداقت بسازی، میشه گفت که یکی از چهار پایه کاسبی رو درست بنا کردی و در واقع اصول کاسبی رو رعایت کردی. صداقت و شفافیت حلقه گمشده کسب و کار های نوین امروزیه، چیزی که همه مون عاشق اون هستیم و گاهاً خودمون رعایتش نمیکنیم! چقدر قشنگه که بجای اینکه فروشنده صرف باشیم، مثه یه مشاور به مشتری نکات ضعف و قوت محصول/خدمات رو متذکر بشیم، باور کنید اینجوری فروشتون بیشتره.

حلال حلالش به آسمان رفت!
چقدر به حلال بودن پولمون دقت میکنیم؟! کاسب های قدیم چون به اصول دینی پایبند بودن این نکته رو خیلی رعایت میکردن، نمونش همین کاسب منصف تبریزی که چای رو بدون وزن کیسه میفروشه.
اما دوستان، من کاری به جنبه مذهبی داستان ندارم، اما بعد روانی و انسانی قضیه اینه که:
اگه مشتری همه چیز رو درباره محصول/خدمات من بدونه، هنوز خریداره یا نه؟
اگه جواب به این سوال، مثبت بود، پس میشه گفت: کارِت دُرُست؛ الکاسبُ حبیبُ الله
یه داستان کوچیک، اگه حوصلتون شد :)
مردی راهزن به اطراف و اکناف برای دزدی و راهزنی میرفت و از این طریق اموالی را دارا شده بود . او مادر پیر و پرهیزکاری داشت . روزی راهزن به مادرش گفت ”در این سفر که در پیش دارم، میخواهم چیزی برای تو بیاورم، حالا خودت بگو چه میخواهی ؟“ مادر که نمیدانست کار او دزدی است. گفت :”من یک پارچهٔ کفن میخواهم، به شرطی که سعی کنی حلال باشد.“ مرد قبول کرد و به دنبال کار خود که راهزنی بود رفت. از قضا به کاروانی که قماش (پارچه) حمل می کرد برخورد کرد و بارهای قماش را از دست صاحبانش گرفت و از آنان خواست که بگویند در کدام یک از بستهها، پارچهٔ سفید برای کفن هست . آنان به او نشان دادند. مرد دزد آن طلاقهٔ چلوار را در آورد و به صاحب آن گفت : ”این پارچه را برای کفن مادرم می خواهم، باید حلال باشد. آن را حلال کن“ صاحب پارچه هم گفت : ”حلال!“ دزد قانع نشد و چوب خود را برای زدن او کشید و گفت ”این طور فایده ندارد، باید آنقدر بلند بگوئی تا صدای تو به آسمان برود و کلمهٔ حلال حلال را خدا بشنود.“ صاحب پارچه هر چه توانست با صدای بلند حلال حلال گفت تا دزد دست از سرش برداشت . چون مرد دزد به خانه برگشت و پارچه سفید را به مادرش داد، مادرش گفت : ”آیا مطمئن باشم که این پارچه کفنی، حلال است ؟“ پسر به مادرش گفت : ”کاری کردم که صدای حلال حلالش به آسمان رفت !“
گوشت خودت رو بخور، منت قصاب رو نکش!
اصل بعدی اینه که به جای اینکه روی شاید و اگر و اما ها ، به واقعیت ها توجه کنیم، واقعیت اینه که من همینی هستم که هستم، نه بیشتر و نه کمتر! یعنی توانایی ها، استعداد ها، مهارت ها و امکانات خودمو بسنجم و بعد بر اساس داشته هام کاری رو شروع کنم، نه اینکه به خیالات و ایده پردازی های واهی تَن بدم. اگه به جای اینکه خیالپردازی کنم که برای راه اندازی کسب و کارم، فلان وام رو میگیرم، یا فلان سرمایه گذار بهم قول مساعد داده و .... روی دانش و توانایی خودم سرمایه گذاری کنم، حتماً راهی به سوی موفقیت پیدا میکنم.

آدم به امید زنده است
این هم یکی دیگه از اصول راه اندازی کسب و کاره! الان که من دارم این متن رو مینویسم اوضاع اقتصادی کشور نابسامانه، قیمت ارز، طلا، مسکن و ... سر به فلک کشیده و ناامیدی ها، نَقل و نُقل هر مجلسی هست، از دورهمی های دوستانه، تا جلسات کاری مهم. اما اگه شما فکر میکنید امید ندارید یه سوال دارم:
چرا شب قبل از خواب، به برنامه های فردا صبحتون فکر میکنید؟!
جوابش سادس، چون به بیدار شدن امید دارید! اگه شما میدونستین که فردایی در کار نیست، هیچوقت زمان خودتون رو برای فکر کردن به کارها و برنامه های فردا هدر نمیدادین، درسته؟
پس امید همیشه و همیشه در زندگی ما جاری و ساری هست، فقط این مائیم که با توجه به خیالات و اوهام، جلوی نشر نور امید رو از روزنه های زندگیمون میگیریم. اگه با واقعیت سروکار داشته باشیم هیچوقت به ناامیدی پناه نمیبریم. به قول دکتر هلاکویی:
مهم اینست، در من چه میگذرد، آن زمان که جهان در گذر است.
موضوع دیگه، یه سوال چالش برانگیزه:
امیدواری چه تفاوتی با خوش بینی داره؟
تفاوت دو جملهی زیر چیه؟
«من به آیندهی این پروژه امیدوارم»
«من نسبت به آیندهی این پروژه خوش بین هستم»
لطفاً به این سوال فکر کنید، واقعا خوشحال میشم اگه نظراتتون رو برام بنویسید.
اگه اصل آخر رو بخوام ساده تر بیان کنم، میگم:
برنامه ریزی یعنی امید
و این برنامه ریزی های گاها غیر علمی و بدون ابزار بود که کاسب های قدیمی بازار رو به موفقیت میرسوند، خداروشکر که علم پیشرفت کرده و ابزار های زیادی برای برنامه ریزی، امروز در اختیار ماست.
حسن ختام نوشته من هم باشه این تعریف ها از آقای ریک اسنایدر مؤلف کتاب خوب روانشناسی امید.
قدرت اراده: کسی که امیدوار است، اراده کرده است و میخواهد که در مسیر هدفی که تعیین کرده حرکت کند.
قدرت یافتن مسیر: کسی که امیدوار است، معتقد است که اگر مانعی در سر راه رسیدن به هدفش ایجاد شود، میتواند مسیر تازهای برای رسیدن به آن هدف پیدا کند.
بی صبرانه منتظر کامنت های دوستانم هستم، اگه مطالب رو مفید دیدین لطفاً به اشتراک بذارین؛
ممنون از اینکه همراهم بودین؛ به امید موفقیت