سلام. زندگی انسانها طوری چیده است که خواهی نخواهی باید با دیگران در ارتباط باشند. صرف نظر از نسبت های فامیلی آدم ها در گستره ای بین “آشنا و غریبه” دسته بندی می شوند. بهترین حالت و بدترین حالت این بازه به ترتیب مربوط می شوند به “دوست خوب” و ” دشمن بد”. می شود گفت که اینها بهترین و بدترین افرادی هستند که انسان ممکن است با آنها ارتباط داشته باشد.
الان ما با حالت دشمن بد کاری نداریم و صرفا می خواهیم به “دوست خوب” بپردازیم. دوست خوب یک امتیاز بزرگ است که هر چقدر تعداد آن بیشتر باشد امتیاز ارتباطی یک انسان در اجتماع بالاتر می رود. امتیاز ارتباطی از این نظر که از دوست خوب به عنوان همدم، همکار، همراه، شریک و شاید تمامی حالات زندگی می شود منفعت برد.
شناخت یک دوست خوب به خود ما بستگی دارد. برای فهمیدن این ویژگیها ابتدا باید انتظارات خود را از یک دوست خوب مشخص کنیم.
باید دید که ما از داشتن یک دوست به دنبال چه چیزی هستیم. برای داشتن یک دوست خوب نباید انتظار داشته باشیم از همه نظر مطابق سلیقه ما عمل کند. یا همان نظراتی را داشته باشد که ما داریم. یا اینکه تمام کارهایش را با ما در میان بگذارد و با ما حریم خصوصی نداشته باشد. این ها نشان دهنده خودخواهی ماست.

با توضیح کوتاهی که در قسمت قبل گفته شد، ترجیح می دهم که روند نوشتار را تغییر بدهم. در واقع ما نباید به دنبال یک نفر باشیم که برای ما دوست خوبی باشد. باید با کسی باشیم که نسبت به هم دوستان خوبی باشیم.
احتراما ادامه مطلب در لینک زیر قرار دارد.