فیلم midnight in paris :
فیلمی که به روحیه من خیلی نزدیک بوده و احساس اوون ویلسون( به عنوان نقش اصلی) فیلم به خوبی اجرا شده بود، این طور بگم که من همیشه دلم می خواد در دهه 20 ایران می بودم و حتی قبل تر!
اما فیلم یک حقیقت طلایی هرچند تلخ رو شبیه یک نسیم به ما یادآور می کنه و اونم اینه که: لحظات طلایی الان هست، ما الان داریم زندگی می کنیم و الان نفس می کشیم، نمی تونیم به گذشته بریم فقط در رویاهامون شاید این اتفاق بیوفته:)
قسمت های پایانی فیلم بانو کتی بیتس میگه: کار هنرمند این هست که آن چه که مخاطب می خواد رو بهش بده و رویاشو درست کنه.
در کل من وودی آلن رو دوست دارم و سبک کارهاشو می پسندم و اگر این فیلم رو ندیدین و از سبک کارهای نوستالژیک و اگزیستانسیالیسم( باور به اصالت وجود) خوشتون میاد این فیلم رو ببینین *_*
