از نظر دادن و پاشیدن پند و اندرز دست کشیده‌ام. بیشتر از خودم، چیزهایی که بوده، چیزهایی که هست و چیزهایی که دوست دارم باشد می‌گویم. بقیه‌اش مهملات روزهای زندگی یک ایرانی است. چیزهای رُند را دوست ندارم. چیزهایی که رند هستند، خیلی بی‌نقص به‌نظر می‌رسند حتی اگر آن رندبودن در چیزی اثر خاصی هم نداشته باشد.
مثل همین تاریخ‌ها ۵/۵/۵ و... که هر سال یکی پیدا می‌شود و عده زیادی بچه را از رحم همسرشان زودتر بیرون می‌کشند تا تاریخ تولدشان رند باشد. برای منی که نویسنده هستم و دوست دارم تخیل و تصور کنم چیزهای رند جایی برای این تخیلات نمی‌گذارند.
من از نقص‌ها الهام می‌گیرم. از قوز دماغ دختری با موهای مشکی، پیرسینگی که روی ناف شکم تپلش انداخته، از اینکه درباره تیم‌های فوتبال چیزی نمی‌داند، از اینکه مادرم کارهای ساده با موبایل را بلد نیست و انجام همان‌ها را در من تحسین می‌کند، از کله کچلم، از این همه سال تنهایی، از این گرمای شدید تابستان، از خروار خروار خاطره‌هایی که اتفاق نیفتاده، از بوسه‌هایی که نگرفتم و ندادم، از آغوش‌هایی که تجربه نکردم، از کک‌ومک صورتش، ناصافی سطح پوست صورتش، رنگ‌پریدگی لاکش و...
نقص‌ها جایی برای الهام گرفتن هستند. حداقل برای من. هر چیز بی‌نقصی معمولا جلوی جریان زندگی را می‌گیرد. مادامی که آن نقص به بلاهت و حماقت و جنون تبدیل نشود، زندگی نیازش دارد و منی که این چیزها را مشاهده می‌کنم، حس می‌کنم و با چنگ‌زدن به آن‌ها می‌نویسمشان، رُند بودن یعنی صفحه سفیدی که نه چیزی می‌توان در آن کاشت و چیزی می‌توان از آن برداشت کرد.
گاهی اوقات که در اینستاگرام بیشتر از معمول وقت می‌گذرانم، کم‌کم الگوریتمی که سعی دارد افراد رُند و بی‌نقص را به عنوان یک روال معمول و نرمال زندگی به نمایش بگذارد را بیشتر درک می‌کنم. آنجا به خودم می‌آیم و آدم‌هایی را در ذهنم تصور می‌کنم که در اکثریت هستند و پر از نقص و پر از ناکافی که همین‌ها به آدم تبدیلشان کرده است. این آدم معمولی هم قصه دارد و قصه می‌سازد اگرچه که کسی خیلی به آن نمی‌پردازد.
اگرچه که همه این‌ها در نهایت در حد حرف آدمی ناشناس مثل در من در جایی دورافتاده مثل ویرگول خاک می‌خورد. آدم‌ها بی‌نقص بودن را دوست دارند. اینجا که منظور از نقص لزوما داشتن صفت‌های بد نیست. اما آدم‌ها معمولا پا را یک گام جلوتر می‌برند و در صفات معمولی هم بی‌نقص‌ترین‌ها را می‌‌خواهند. خوش‌هیکل‌ترین، سکسی‌ترین، کمرباریک‌ترین، پولدارترین، رُندترین، پرعضله‌ترین و... . تنها ترینی که شاید ارزش جست‌وجو داشته باشد آگاه‌ترین آدم‌هاست. چیزی که خیلی خریداری هم نداشته و ندارد.
از شما می‌پرسم: کدام یک را ترجیح می‌دهید؟
نقص‌ها را بپذیرید و در جهت بهبود حرکت کنید.
در جست‌وجوی تَرین و رُندها زندگی کنید.
