تا همین‌جا هم راه درازی را آمده‌ام قربانت بگردم. ولی آنجایی عجیب می‌شود که نسیم شبحی از تو - که امیدوارم خودت باشی - هم این بیابان را سبزتر از جنگل‌ها می‌کند. من حتی وقتی سلول‌هایم از تشنگی درماندگی زیر آفتاب هزار درجه برهوت تنهایی‌ام، به مرگ خود راضی شده بودند، از اینکه شاید بیایی، از اینکه شایعه آمدنت را روزی بشنوم، از اینکه نامی ازت جایی آورده شود، از اینکه تخیلات و تصوراتم را آب و کود بدهی، هرگز کوتاه نیامدم.
همه کاغذهایم سفیدند ولی چه کسی است که نداند جای همه چیزهایی که سال‌ها درباره تو با مداد نوشتم و نوشتم و نوشتم و پاک کردم و پاک کردم و پاک کردم، همچنان صفحه به صفحه از آفتاب هفت صبح هم آشکارتر است. یک روز قبل‌تر از همه چیزهایی که شاید - فقط شاید - اتفاق بیفتد، بار دیگر جوانه زده‌ام و در مستی چیزهایی می‌نویسم که ماه‌ها از آن طفره می‌رفتم.
فردا روز بهتری است.
