یک
روزها به زور از روی هم کپی میشوند. حتی اگر روزی اتفاق خارقالعادهای بیفتد، خیلی نمیتواند چیزی که روز قبل اتفاق افتاده است را تغییر دهد. البته که اتفاقهای خارقالعاده زندگی این روزها به نازلترین چیزها تنزل پیدا کردهاند. منظورم در واقع چیزهایی مانند عشق و... نیست. نه این چیزهای اتفاقنیفتادنی از ایران مهاجرت کردهاند. اتفاق خارقالعاده یعنی سفارشت از دیجیکالا را بیش از یک هفته زودتر بهدستت برسانند. وگرنه خود مقوله عشق و چیزهای مشابه به آن، در جایی شبیه به ایران ناممکن، نشدنی و افسانهای دورافتاده است.
همه جای اتاقم را که طی ماههای اخیر مجبور شده بودم با کتابهایم پر کنم، کم کم داشت تبدیل به بینظمترین جای جهان میشد. هر طرف را میدیدی، ستونی از کتابها روی هم بالا رفته بود. سروش حبیبی شرحه شرحه میان چند کتاب روانشناسی از میلکان گیر کرده بود. چهار جلد جنگ و صلح تولستوی بالاترین نقطه کمدی غیرقابل دسترس خاک میخورد و کتابهایی که اخیرا از شعبه بلوار کشاورز ماجرا بوک، حضوری خریده بودم هم در چند کیسه پارچهای جدا افتاده بودند.
لاجرم باید کاری میکردم. هدف نهایی میتوانست این باشد که بروم مستقل زندگی کنم و همه جای خانه شخصیام را از کتاب پر کنم. اما این هم از آن چیزهایی است که اتفاق افتادنش به اندازه عشق از اتفاقات ارباب حلقهها و بازی تاج و تخت هم فانتزیتر است. پس گزینه دوم این میشد که به شکلی دو یا چند کتابخانه بخرم و جایی در اتاقم باز کنم. اعتبار دیجیکالای من ۲ ماه بود منقضی شده بود و تمدید نمیشد. اوایل مرداد بالاخره اعتبار جدید گرفتم و کتابخانه را در لحظه سفارش دادم.

بماند از همه روز که وقتم به تمیزکاری و چینش درست کتابها گذشت، الان میبینم که خیلی هم کتاب ندارم. من را متهم به این میکردند که خیلی کتاب داری. اما خیلی نیست. هفت طبقه خالی در این ۲ کتابخانه نسبتا کوچک، نشان از این دارد که درآمد ماه آینده باید خرج کتابهای زیادی شود و از همین حالا این موضوع را حس میکنم :)
دو
همه اینها مصادف شد با امروز که روز جهانی بلاگرهاست. اگرچه امروز ریلزسازهای اینستاگرام خودشان را بلاگر مینامند و این واژه گرانقدر را که روزی ستار بهشتیها آن را حمل میکردند، به سرقت بردهاند، اما روز بلاگر یعنی روز نویسندههای حرفهای و آماتوری که در تاریکترین روزهای تاریخ هر جامعهای بهویژه جامعه همیشه در بحران ایران، کلمات را کنار هم گذاشتهاند تا دلنوشتهای، خاطرهای، مانیفست سیاسیای، عاشقانهای چیزی بسازند.

در ایران تقریبا اعتبار همه چیزها کم شده است. دستهها و تودههای عموما کمکیفیت و پرادعا همه چیز را تصاحب کردهاند. کلماتی مانند اصلاح، اصول، انقلاب، میانه، آزادی، زندگی، زن، مرد، وطن و خیلی چیزهای دیگر مانند همین واژه بلاگر به قهقرا رفتهاند و خیلی معنا و مفهوم خاصی ندارند و تحتاللفظی به یکسری چیزهای از پیش تعیین شده نسبت داده میشوند. فلانی با گوشی آیفون آخرین مدلش که به فلان رستوران و مسافرت میرود و از باسن بچهاش ریلز میسازد و توی شاسی بلندی سانروفدار با پارتنرش کلیپهای بهاصطلاح طنزی میسازد، جوری نام بلاگر و تولیدکننده محتوا را به دوش میکشد که من سالهاست جایی شغل خودم را معرفی نمیکنم. نه نویسندهام، نه بلاگر، نه تولیدکننده محتوا. مردِ احتمالا همیشه مجردی هستم که هر روز سعی میکند بیشتر یاد بگیرد. بقیه چیزها بماند برای بقیه.
سه
کسی ویدئویی ساخته بود که میگفت «با دختری سر قرار بودم و گفتم بین بوکوفسکی و داستایوفسکی کدام را ترجیح میدهی؟ دختر هم جواب داده بود من فوتبال را دنبال نمیکنم و بیشتر کتاب میخوانم!» احتمال زیاد که این خاطره خندهدار، ساخته ذهنش خودش باشد اما راستش را هم بخواهید وقتی زیاد کتاب میخوانی به همان اندازه کسلکننده هم میشوی. اینکه سر قرار به آدمهای بیحوصله امروزی هم بخواهی کتابی صحبت کنی و سوال بپرسی کار بهجایی نمیبری. آدمها و به نظرم خیلی از دخترها از طرف مقابلشان هیجانی بیبدیل که سرشار از تازگی و طراوت و ثروت است میخواهند. اینکه چقدر اینچنین آدمی وجود داشته باشد به کنار، اما کسی که کتاب میخواند - منظورم کسی است که کتابها را زندگی و تصور میکند - به جاهایی سفر میکند که اگر طرف مقابلش هم همین عادات را نداشته باشد متوجهش نمیشود. به خاطر همین است که تجرد قطعی برای من با این آدمهایی که میبینم عملا اتفاق افتاده و خیلی قدرت، توان یا ارادهای برای تغییر آن هم ندارم.
آن بدبویها (فاکبویها) که قبلا در بلاگ خودم سالینوس دات آی آر دربارهشان نوشتم (عنوان: آیا پسرهای دخترباز در چشم خانوادهشون تواناتر به نظر میان؟) در این چیزها سرآمدتر و موفقتر هستند و عیش و نوش بیشتری در زندگی تجربه میکنند.
چهار
باور کن پاییز در راه است عزیزم. نمیگویم که تو را از زردی برگها و لختی شاخهها بترسانم. یادت باشد که من سالهاست در این پاییز و زمستانها گیر افتادهام. روزهای آخر شهریور یقهام را میگیرند و تا روزی که در تنهایی صدای توپ سال جدید را بشنوم، مجبور میشوم بیشتر از تو بنویسم. همین روزهاست که جای خالی تو را بیش از همیشه آب و جارو میزنم. روزی پر از برگهای زرد و نارنجی و قهوهای میشود و روزی دیگر برف جای تو مینشیند. باور کن که اگر پاییز زودتر از همیشه برسد، این بار دست پر تر از قبلترها به استقبالش میروم. چهار دهه تنهایی را چگونه با خودم حمل کنم؟ به چهل سالگیام فکر میکردم که پاییز لنگان لنگان تر از اوایل سی سالگی سراغم میآید و دیگر سراغی از تو نمیگیرد اما من همچنان برگهایی که قرار بود تو رویشان راه بروی را گوشهای نگه داشتهام. عزیزم چیزی نمیگذرد که همه اینها میگذرد و من در همه این فصلها حل میشوم. در همه کتابهایی که دنبال تو گشتم به کلمهها تبدیل میشوم و قصهها را من به آخر خود میبرند. پایان قصه من که تلخ است اما امیدوارم تو با هر اسمی که داری و هر جایی که پاییز را میبینی، قصه روشنتری را زندگی کرده باشی.
