پشهای روی مانیتور دارد حرکت میکند. از روی ساعت گوشه سمت راست حرکتش آغاز میشود، بیتوجه به جابهجایی پنجرهها و نشانگر موس، ارتفاع را طی میکند و سپس پر میزند روی مانیتوری راستی و سپس با پروازی بلندتر روی مانیتور چپی فرود میآید. آیا پشه جذب نور بیرمق مانیتور شده است یا در جهانی غیرقابل اثبات او در خط زمانی دیگری، مهندس کامپیوتر یا نویسندهای تنها بوده است که روز تا شب، شب تا روز به مانیتورها خیره میشده است؟ آیا از اینکه الان نمیتواند به من بفهماند که چقدر دوست دارد کنترل این کامپیوتر را در دست بگیرد خیلی ناراحت است و میخواهد عمر کوتاه حشرهایاش زودتر به پایان برسد؟
آیا امکان دارد در جهانی دیگر، به اندازه غیرقابل توصیفی «چیزی» بسیار عاشق بوده باشیم و این همه تنهایی که در این جهان حس میکنیم، از پس ذهنی که بارها فرمت و ریست شده، دوباره خودش را بروز میدهد:
یک سگ آبی در یکی از دریاچههای دور افتاده سوییس بودهام. آنقدر عاشق که درختهای زیادی را قطع میکردم تا جریان شدید آب را ارام کنم و سدی بسازم تا معشوقهام آب در دلش تکان نخورد. دندانهایم بارها شکست اما صبر کردم تا باز هم رشد کند. سرو، کاج، گردو... نمیدانم کدامشان است. فقط اره میکنم و تکه تکه فشار را میگیرم تا ببینم که در آرامش است.
انفجار در سلیمانیه، انفجار در اربیل، شنیدهشدن انفجار در اردن و کویت، پرتابهای به کشتی باری به مقصد چین خورد... آهان! ممکن است قبلا سطل زبالهای فلزی زیر میز یک خبرنگار روزنامه بودم. روزهایی که همه چیز دستی نوشته میشد و چرکنویسها به سرعت دهان سطل زباله را پرمیکردند. چیزهایی که سطح زباله به آنها احتیاج نداشت اما جبر جغرافیایی آن را مجبور میکرد تا زمانی که پر شود همه آن خبرها و مقالههای نصفه و نیمه و بیسر و ته که هرگز چاپ نشدند و هیچ اهمیتی هم نداشتند را در دهان خود نگه دارد.
دستفروشی که جلوی کبابی حاج ممی بساط پهن کرده است. نمیفروشد اما دود دنبه و گوشت تا ماتحتش میرود. نمیتواند بخرد چون نفروخته است. بفروشد هزینهها و بدهیهای قبلی پیشاپیش جلوی صف ایستاده است. تلفنش زنگ میخورد:
-بابا سلام! امروز برام بستنی میخری؟
+سلام قربونت برم. آره عزیز دلم. یه صورتی توت فرنگیش رو برات میخرم دخترم.
-(صدا از دور) گوشت و مرغ یادت نره، فردا مهمون داریم.
کرم روده این آدم هم ممکن است در زندگی قبلی، خودش بوده باشد. یک لوپ تو در تو. خودش نمیتواند بخورد، کرم در روده هم چیزی نیست بخورد. پس دفع میشود. دختر نگران بستنی و همسر نگران مهمانها و یخچال خالی. دختر مادرش میشود و مادرش، مادر خودش بوده است. همه چیز در هم تنیده و دیگر قابل فهمیدن نیست.
قربانت بگردم! مهتاب عزیز، آلما، نسترن... هر کسی که هستی، کمی بیا جلوتر. گردنم درد میکند. روزهاست پشت کامپیوتر نشستهام و درد دوریات را تایپ میکنم. چیزی باید در گوشت بگویم. اگر همین امروز از این جهان وداع کنم، بهراستی چیزی از من باقی نمیماند. نه کسی که باشد بگوید حیف دیگر فلان جملات را کسی نیست که بگوید. من میان همه این نوشتهها حل شدهام. رسمی نیستم و جیبم آنقدر گشاد بوده که باد نکرد و تنها ماندم. متوجه منظورم میشوی؟ نمیدانم. درست تو را نمیشناسم. فلان روز که به خودم آمدم دیدم نمیتوانم از تو خاطرهای تولید کنم. تخلیم کور و عاشقانههایم برایت خشکیده است. میگویند جنگ بزرگتری در راه است. من بدون اینکه سرباز باشم، همه جنگها را به نبودن تو باختهام. در جبههای که تو در جایی از آن فرماندهی میکردی. دیگر بقیهاش چه اهمیتی دارد وقتی اسیر تو بودن هم ناممکن شده است؟ عزیز دلم که دوست دارم تصور کنم موهایت انقدر مشکی هست که سفیدی کله تاس من را هم میپوشاند، کجای این جهانها زندگی میکنی که این همه نیستیات نفس بقا را به خطر انداخته؟
سمت درب واگن مترو که میایستم، سرم به بالای آن میخورد. من از جهان تو عبور کردهام. تو روی زمین هستی و من باید خمتر از این شوم. آنقدر خم که در خاک فرو روم و ریشه بدهم. ریشهها دنبال تو میگردند. شاید هم باید شبیه یک برگ زرد جداافتاده از درخت راهها و شهرهایی را طی کنم تا کود درختی شوم که سایهاش روزی از تو میهمانی میکند. مانند آن آهنگ که میگفت: چه مسافرا که زير چتر اون به تن خستگيشون تبر زدن...
البته هیچکدام از اینها مهم نیست. بیبرگی و زردی پاییز در راه است. زردتر از همه زردیهایی که جوانی رو به پایانم دیده و نارنجیتر از همه پاییزهایی که ارومیه بر خاطرم نشانده. تل برگهایی که ارزو میکنند من و تو بر آنها قدم بزنیم و بارانهایی که بر من میبارند و با پنهانکردن اشکها، طعنه نبودن تو را بیاثر میکنند.
اینها مهم نیست. پاییز در راه است عزیزم و من بیبرگتر از همیشه.
ساچ / ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
