من سالهاست از عشق مینویسم عزیزم. هرگز این چیزها به حال روزگاران اخیر ما محدود نبوده است. تا همین قبلتر همه چیز بینام و نشان بود. بیصورت بوده. بیحس و خاکستری مطلق. حالا که نام پیدا کردهای، بوی تو به مشامم رسیده است، موهایت را دیدهام که در باد مرکز تهران به رقص افتاده است، صدایی داری که درست مانند زمانی که شجریان میگفت «عشق تو آموخت به من رمز پریشانی را» هوش از سرم میپراند، میبینم که در گوشه و کنار این بیابان بیحاصلی که روکشی از عشق روی آن کشیده بودم، این جوانهها هستند که میرویند.
.
من سالهاست از عشق مینویسم عزیزم. نمود تو را بارها و بارها در عمق جانم مرور کردهام. افسار شیب احساستم را بر دستانم گره میزنم و میدانم که شدن آن چیزی که باید بشود - آن چیزی که بیپروا و مجنونوار دوست دارم بشود - باید به نهال حضور تو قطره قطره آب دهم. قطرههایی که فصلها را میسازند، ابرها را میآورند، بهار و تابستان را میچرخاند تا روزی به همین نزدیکی، خالی به نقش اسم تو بر جان من کوبیده شود.
.
من سالهاست از عشق مینویسم عزیزم. همه «مراقب خودت باش»ها، همه «دوستت دارم»ها، همه «دلم برایت تنگ شده»ها و همه «وقتی رسیدی خبر بده»ها را در گنجه دلم هر روز گردگیری کردم. هر روز گوشه و کنار فعلها را هرس کردم، برق انداختم و مختصر از همیشه زمزمهشان کردم تا آوای هیچکدام را فراموش نکنم. منتظر ماندم و جلوی همه روزهایی که نبودی را گرفتم تا نشانهای از تو پیدا شود. حالا کلید این گنجه، کلید این شهر آب و جارو زدهشده در اختیار توست.
.
من سالهاست از عشق مینویسم عزیزم. روزها و شبهایی بود که از دستهایت مینوشتم. میدانی دست چیست؟ دستهایی باریک، ظریف، پریشان در هوا. دستهایی که رگهای روی آن به مثابه رودهایی که جاری از عصاره زندگی هستند، روبرویم بالا و پایین میشوند و عشق به شکل گردابی نامرئی دور تا دور سرم را به آغوش میکشد. این کدام میدان مغناطیسی بود که هر چه از آن نوشتم، نتوانست جذبهای که از تبلور واقعیتش تجربه کردم را توصیف کند؟
.
من سالهاست از عشق مینویسم عزیزم. کدام مدرک را نشانت دهم؟ ماهها قبل اینجا پاییز، شجریان است و جمعه دیوید لینچ نوشتم:
باور کن که هنوز در کشاکش این خنکی ناباورانه مرداد، به جای خالی تو فکر میکنم. روزی که پیدا میشوی از کدام دادگاه، خسارت قلب تکهتکهشدهام را طلب کنم؟ حیف که مدرکی نیست اما همه اینها نوشته میشوند تا روزی مدرک محکمهپسندی را برای تو باشند. که مردادی بود، بادی میوزید، نمی میزند، رعد و برق بود، همه نزدیک جنگ بودیم، وطن در جنگ، من در جنگ، بالشها در جنگ با اشکها و کیبوردها و مدادهایی که دائما از تو مینوشتند.
.
من سالهاست از عشق مینویسم،
من سالها میخواهم از «تو» بنویسم عزیزم.
