اگر امروز چیزی ننویسم دلم برای فردای خودم تنگ خواهد شد اگر فردا روز برسد و ببینم که دیروز چیزی ننوشتم نمی دانم در گذشته بر من چه گذشته است دلم تنگ است برای همه آن چیزی که از سر گذراندم همه آن چیزی که از سر نگذراندم و خیلی چیزهایی که میتوانستم از سر بگذرانم و شانس گند ما در این جهان مانعش شد ما در جای غلط زمان تاریخ غلط کشور غلط قاره غلطی به دنیا آمدیم من میتوانستم در فرانسه عاشقی باشم دوست داشتنی که هر روز با دسته گلی که از یکی از چهارراه های پاریس خریده بود به دیدار معشوقش میرود اما جایی هستم که هر روز وارد محل کاری میشوم که از تک تک جزئیات آن متنفرم از رئیس متنفرم از کارفرما متنفرم از چیزی که در آن متخصصم گاهی متنفر میشوم انگار همه آن چیزی که یاد گرفتم برای پول است پول پول پول چیزی جز پول در این دنیا به من اثر نکرده است...
من می خواستم عاشق باشم میخواستم دست کسی را بگیرم و با او به قدم زدن بروم قدم زدنهای طولانی از این سر شهر تا آن سر شهر ولی حیف که نشد به ما فرصت زندگی داده نشد اما همچنان امیدواریم! امیدواریم که بتوانیم زندگی کنیم اما سی سال گذشت سی و یک سال نزدیک به گذشتن است و من هنوز نفهمیدم دارم چه کاری انجام میدهم دلم میخواهد انقدر بنویسم که از فردا نای قلم به دست گرفتن نداشته باشم اما هر انچه که مینویسم برای پول بوده است خواستم پول دربیاورم پول زیاد مال زیاد ثروت هند گفت اما نه آن حاصل شد نه توانستم چیز خاصی بنویسم نویسنده سی ساله ای شدم که چیزی ندارد اثری ندارد و در تاریخ کماکان گم شده است...
دلم میخواست عاشقی باشم که هر روز به فکر بودن کسی زندگی کنم اما فرصتش پیش نیامده است در انتهای سی سالگی ریشهایم دانه دانه سفید می شوند موهایم که از قبل ریخته بودند و نوار غزه دور سرم هر روز آه می کشد که اسرائیل بیا مرا نابود کن من منتظر اسرائیل چشمانش بودم ولی او پیدایش نشد و نوار غزه من از بی آبی تلف شد دلم میخواهد در باغ لاله ای زندگی میکردم که هر روز یکی از لاله ها را برای معشوقه ام قربانی میکردم اما هر روز در تاکسی اتوبوس و مترو بدترین جاهایی که یک انسان عاشق می تواند زندگی کند وقت میگذرانم و شب که میشود به همه ی سیاهی هایی که در طول روز دیدم نگاه میکنم و به بیهوده بودن هر انچه گذراندم باور پیدا می کنم...
اما با این همه این احوالات بد و سیاهی که در این سالها تجربه کردم دلم می خواست کمی بیشتر از قبل عاشق باشم هنوز برای خودم ان روز دوردست ها در آن انتهای تونل سیاه زندگی در ایران نقطه روشنی میبینم! میبینم که روزی کسی میآید کسی مینشیند در کنارم و با او برای ساعتها از زندگی از خودم از خاطراتم از ارزوهایم با او سخن می گویم اما بازهم می ترسم می ترسم که این زندگی مجالش را ندهد هر روز در کنار هزاران خطر که از زندگی در این کشور به ما تحمیل شده می گذرم و می ترسم که آن روز نرسد...
از گردن درد چشم درد سرفه های متوالی الودگی هوا و خیلی مسائل دیگر همه مرا به ترس وامیدارند مبادا روزی برسد که نتوانم او را ببینم گویی که سالهاست منتظرش هستم اما نه تا به حال پیدا شد و نه چیزی از خودش نشان داده است می ترسم که اصلا وجود نداشته باشد آدمهای زیادی بودند که نقش او را بر عهده گرفتند اما چیزی که امروز به آن رسیده ام این است که او را تا به حال پیدا نکردهام...
دلم برای خودم گاهی اوقات تنگ میشود خودی که می توانست در همهی این سیاهی ها به سفیدترین اتفاقات ممکن فکر کند اما دویدن و دویدن دنبال پول و غرق شدن بیشتر در استرس و تباهی این روزگار مانع این کار او شد دلم برای خودم تنگ میشود که میتوانست عاشق باشد عشق بورزد هر روز کسی را ببوسد دست کسی را بگیرد و به او بگوید که ببین من هستم مراقب تو هستم تو جلو برو من پشت سرت عین کوه همراهت می ایم اما حیف که در این تباهی چیزی نصیب ما نشد...
