بلوکهای سیمانی دیوار دور یک ساختمان ویلایی یک طبقه که کمی خزه روی آن را گرفته است، کوچهای که از میانههای آن تل ماسه مرزهای آن را بلند کرده و دیوار ویلایی دیگر در سمت مقابل. از بالای کوچه که سرازیر میشوی، صدای موجها را میشنوی، صدای خوش هرج و مرجی شیرین. ازدحام و همهمهای بدون جمعیت، چند ثانیه سکوت، چند ثانیه موجی برزگتر، دوباره سکوت. نسیمی خنک، انگار که از نفس نوزاد تازهمتولدشدهای بیرون دمیده شده، به صورتت برخورد میکند. کم کم ماسهها را در کفشهایت حس میکنی.
در راست و چپ کوچه، دیوارهایی که کوچه را خلق کردهاند، گیاهانی روییده است. بینام اما زیبا. بلند و جانگرفته از میان ماسههایی که باد آنها را طی روزها و ماهها در کنار دیوار تلنبار کرده است. بادی میوزد و برگهای سبز گیاهانی که اسمی ندارند، در همنوایی با موجهای ریز و درشتی که از دور نشانههایی از آنها پدیدار میشود، به رقص، آمدن شما به ساحل را جشن میگیرند.
کاش دمپایی پوشیده بودیم. ولی عیبی ندارد. هنوز میتوان با پای برهنه به استقبال دریا رفت. خیسی و رطوبت موجها، پیوندی جدانشدنی از کف پاها و دانههای ماسه ایجاد میکند. انتهای کوچه روی زمین، روی ماسهها، به اندازه یک جهان ردپا وجود دارد. به راستی دانههای ماسه از چه چیزی درست شدهاند که از دور اینگونه برقشان چشم آدمی را خیره میکند؟ آیا الماسی درون خود دارند؟ از دور، در دوردستی که به نظر خیلی هم فاصلهای ندارد، نقاط سفید رنگی، درست شبیه ستارگان و کهکشانهای بینام و نشان در تاریکی شب یک آسمان صاف، میبینی. صدفهایی که روزی جان داشتند و امروز کالبدشان، فرشی برای ورود شما پهن کرده است.
پایان کوچه کمی بوی جنگل میدهد. این بار از جنگل سرسبزی که پشت سر گذاشته بودم، بادها همچون شیپور ورود مقامی مهم به یک شهر، به تاخت میتازند و گیاهان بینام و نشان که گویا خوشحالتر از همیشه بودن و آمدن تو را جشن میگیرند به رقص و لرزه میافتند. پاها با ماسهها یکی شدهاند. هر دو از آن هم شدهاند و قرار نیست یکدیگر را رها کنند. در توالی دائمی، در پس یکدیگر، دانهها جای هم را میگیرند که مبادا قسمتی از کف خالی بماند. گرمایی هرمانگیز، از کف پاها تشکیل میشود و به دل، ششها، قلب، دهان، چشمها و سر میرسد.
از آن دور میان ستارههای روی زمین، میان کالبدهایی که از قبل از دست رفتهاند، میان خاطراتی که میان ماسهها چنان جا خوش کردهاند که هیچ بچهای با آن سطل قرمزش نمیتواند آنها را برای کلکسیونی که دارد جمع میکند از آغوش ماسهها جدا کند، میان رطوبتی دائمی که در پس هر موج کوتاه و بلند ایجاد میشود، میان جلبکهایی که روی ساحل آرام نمیگیرند و دم به دم و همراه هر موج سلامی تازه میدهند و زیر آبها گم میشوند، شمایل دریاوار تو را میبینم.
تو خالق کوچهای که به دریا میرسد، از جان خود تکهای به آن بخشیده بودی و بیآنکه منتظرم باشی، مرا به خودت فرا میخواندی. من آمدم با همه بادهایی که میوزیدند، با همه رمق پاهایم که دانههای ماسه همراهیشان میکرد، با صدفهایی که دیگر در کنار شمایل نورانی تو، توان خودنمایی نداشتند.
دریا خروشان بود، گاهی نیز آرام. پاهایمان ماسههای را لمس میکرد و گیاهان از دور از تولد غروری عشقانگیز به وجد آمده بودند. کوچه برای من شده بود.
ساچ / آبان ۱۴۰۵
