بازیچگان خدا "فلسفی"

مقدمه

نمیخوام بازیچت باشم! با تمام وجودم از غرایزی که بهم دادی متنفرم.

چرا باید حس دوست داشتن نسبت به کسی که دوستش ندارم رو توی سرم به وجود بیاری؟ چرا باید اصلا حسی به اسم عشق و علاقه وجود داشته باشه؟ از تمام هرمون های مزخرفی که این فرایند رو به وجود میارن متنفرم. تمام معیار های زیبایی تعریف شده جامعه مسخره ست. اون چشم و لب رو که همه دارن حالا دوسانتی متر چشماش به هم نزدیک تر باشه میشه جذاب و لباش نیم سانت برجسته تر باشه میشه خوشگل و باید دوستش داشته باشم؟ باید ذهنمو درگیر کنه؟ خب اگه اون شخص توی یه مکان و زمان دیگه بدنیا میومد هم که بازم یکی دیگه رو سر راه بنده ت میذاشتی که غریزش بگه: آره، این همون فرد رویاهاته، این همون نیمه گم شدته! خب اگه منطقی نگاه کنم که جایی برای عشق نیست!

از تولید مثل و ادامه نسل بشر و عشق و شهوتی که این فرایند رو ادامه میده متنفرم. چرا باید همچین لذتی رو بوجود بیاری که با تماس جنسی و لمس گیرنده های حساس نقاط خاص بدن بوجود بیاد؟ چرا فقط توی این نقاطن و فقط طی عمل جنسی فعال میشن؟ چرا یه عمل احمقانه و چندش آوری مثل تُف کردن داخل دهان جنس مخالف، لذت بخش نیست پس؟ خودت خندت نمیگیره از اینکه فکر میلیاردها نفرو با این شیوه خلقتت درگیر کردی؟ اصلا کسی که نمیخواد نسلش رو ادامه بده چرا باید اندام جنسی داشته باشه؟ حالا گیریم چندتا بچه هم تکثیر کرد، چرا هر روز و هرماه و هرسال این هرمون ها ترشح میشن؟ مگه چقد بنده میخوای؟ ها؟

هشت میلیارد انسان توی هستی خلق کردی تا بر اونا حکمرانی کنی. تا خدا باشی. تا مورد سجده قرار بگیری. تا رحمان و رحیم باشی. هشت میلیارد کافی نبود؟ چرا دوباره من؟

تو که خارج از بعد زمانی. اگه زمان برای ما یک خطه برای تو یک نقطه س و اول و آخر هرچیزی رو میبینی. همون لحظه که جهان رو آفریدی مرگش رو هم دیدی. برات چه فایده ای داشت؟

با تمام وجود بهت ایمان دارم ولی با تمام وجود از خلقتم متنفرم...

احساس

لذت چیه اصلا؟ چه چیزی باعث میشه ما از یه کاری لذت ببریم؟ چه چیزی باعث میشه من از بازی کامپیوتری لذت ببرم، تو از کتاب خوندن، فلانی از سفر و فلان کس دیگه از خوردن فلان چیز توی فلان جا. چی باعث میشه از دیدن منظره سرسبز لذت ببری. از بودن توی طبیعت و دیدن گیاهان و موجودات زنده یا استراحت لب ساحل.

+اصلا این همه احساس خوب که مردم درباره عشق میگن چیه؟ آخه چجوری میشه عاشق موجودی شد که اونم توانایی اینو داره عاشق موجوداتی بجز تو بشه؟ یکی که قابلیت های بیشتری برای معشوق واقع شدن، داره. چجوری میگن که "اره من عاشق و دلباخته فلانی ام، براش حاضرم بمیرم و دنیام بدون اون معنی نداره"! چجوری ممکنه؟ اگه این شخصی که عاشق و دلباختشی اصلا وجود نداشت و بدنیا نمیومد چی؟ اگه خدا اونو توی یه زمان و مکان دیگه قرار میداد و تو اصلا باهاش مواجه نمیشدی، چی؟ چیکار میکردی؟ خب واضحه! عاشق یه غیر همجنس دیگه میشدی که توی زندگیت باهاش مواجه شدی. خیلی سادس

+تا حالا شده از خودت بپرسی چرا وقتی توپ رو شوت میکن لذت نمیبری؟ چرا توی کوبیدن سر به دیوار لذتی وجود نداره مگه اینکه دیوونه باشی؟ چرا با خاروندن گوش و انگشت کردن توی گوش ارضا نمیشی؟ چرا با کار چندش آوری مثل فین کردن از دماغت توی دهن یه جنس مخالف نیاز جنسیت برطرف نمیشه و به اوج لذت نمیرسی؟ ظاهر کار یکیه! عجیب نیست؟ چرا باید اندام های جنسی در کار باشه تا حس لذت بوجود بیاد؟ فکرشو بکن؛ خدا اون بالا نشسته دوتا آدم خلق کرده که جداگانه دارن زندگی میکنن و هیچ کاری هم به هم ندارن و بعد 70-80 سال فیلم سینمایی تموم میشه و هیچ اتفاقی خاصی نمیوفته! ای بابا! این که نمیشه! باید یه کاری کرد! باید یه کاری کرد تا هر دو موجودی که یه مدت معدودی رو کنار هم میگذرونن به هم عادت کنن و از دوری هم احساس ناراحتی کنن. باید یکاری کرد که نسل بشر ادامه پیدا کنه!

زیبایی های یک منظره جذاب رو چجوری برای کسی تعریف میکنی که نابیناست. چه تفاوتی داره یک درخت یا یک حیوون یا یک سنگ یا هرچیز سه بعدی دیگه ای که فضا رو اشغال کرده و منظره ساخته؟ چه جذابیتی داره؟ باد گرم بوزه یا سرد. روز باشه یا شب. شلوغ باشه یا خلوت یا هرچیز دیگه ای. مگه فرق آب خونه با قهوه یا شیر کاکائویی که توی یه محیط بسته و تاریک و نسبتا جذاب کافیشاپ سرو میشه چیه؟ فرق نون پنیر با پیتزا یا غذاهایی با اسمای عجیب غریب تزیین عجیب غریب تو جاهای عجیب غریب میخوریم و احساس لذت بیشتری میبریم، چیه؟ مگه غیر اینه که همشون بواسطه گیرنده چشایی توی دهن یه مزه خاص خودشونو دارن که با پایین رفتن از گلو تموم میشه! مگه غیر اینه که بعد چند دقیقه لذت اولیه ش رو از دست میده؟ تا حالا فکر کردی چرا اینجوری نیست که هر روز صبحانه توی خونه ای که شبیه رستوران لوکسه، پیتزا بخوری بعد ناهار با آشناها کلاس بذاری بری رستوران باکلاسی که چیدمان ساده ای داره، نون پنیر سفارش بدی که یکی از گرون ترین غذاهای منو ست؟ مگه همشون یه مزه نیست که تکراری میشه؟ فقط میخوری که سیر بشی دیگه! وان حموم با استخر با دریا چه فرقی میکنه؟ همش آبه. جاده شمال با جاده کویر با جاده شهری چه فرقی میکنه؟ همش جاده ست. همه ش یه موقعیت جغرافیایی توی کره زمینه که آب و هوای خودشو داره.

+حس غرور چرا بوجود بیاد وقتی کل داراییمون توی کهکشان چیزی حساب نمیشه؟ چه لذتی داره داشتن خونه 1000 متری یا ماشین میلیاردی یا لباس مارک یا چمیدونم هر چیز دیگه ای که بخاطر داشتنش احساس غرور بهتون دست میده! غرور برای موجودی که با پریدن غذا توی حلقش در عرض چند ثانیه میمیره. غرور برای موجودی که خودش و تمام دارایی هاش از ارتفاع چند کیلومتری ناپدید میشن. غرور برای موجودی با عمر 70-80 سال که هیچ تاثیری توی کائنات نداره. که چی بشه؟ که تهش کجا رو بگیره؟

حس ناراحتی و غم چرا باید باشه وقتی زندگی محدوده؟ حس لذت و خوشحالی چرا باید باشه وقتی یه حس گذراست و چرا کارایی رو انجام بدیم که حسی رو بهمون برسونه که فقط توی خاطرمون بمونه؟ که ممکنه فراموش بشه طوری که انگار هیچ وقت وجود نداشته؟ که شاید من توهم بزنم که چندسال پیش کل کشور رو گشتم و کلی هم خوش گذروندم اما تویی که این کار رو واقعا کردی حسش رو فراموش کرده باشی و من از تو سرحال تر باشم!

چرا واقعا؟ چرا آدما اینجوری ان؟ چرا کلی سختی میکشن تا به چیزی برسن که برای چند لحظه ازش لذت ببرن. غذا، مکان، منظره یا هر چیز دیگه ای که فقط چند ثانیه ابتدایی ازش لذت ببرن و بعدش براشون تکراری بشه. شاید وانمود کنی و بگی نه! این حس ها اگه بگذرن بازم خاطراتش یادمون میمونه.

خاطره؟ حافظه انسان یکی از غیرقابل اعتماد ترین ابزار هاست! وقتی که پی میبری لابلای خاطراتت جاهاییش رو که فراموش کردی مغزت با سلیقه خودش پل میزنه و خاطره رو ترمیم میکنه. آشنا پنداری و خاطره سازی میکنه با سوالات شخصی ای که هیچ وقت برات پیش نیومده. در هر لحظه میلیاردها حس رو دریافت میکنه از دما، صدا، نور و رنگ و ... و فقط درصد کمی رو ذخیره میکنه و فقط درصد کم تری رو میفرسته خاطره کوتاه مدت و درصد خیلی کمتری رو حافظه بلند مدت و درصد خییییلی کمتری رو بدون تغییر تا مدتها نگه میداره. این درصد یعنی چیزی حدود 0. پس آیا واقعا ارزشش رو داره؟

از بازیچه شدن متنفرم. خیلی وقته که تمام طنابا رو بریدم. تمام این چند سالی که با خودم کلنجار میرفتم و دنبال زیبایی های دنیا میگشتم.

آفرینش

تا حالا شده جلوی آینه به صورت خودتون خیره بشین و توی فکرتون از دنیا فاصله بگیرین، یهو به خودتون بیاین و برگردین به دنیای حاضر و از خودتون بپرسین: من کیم؟ چرا توی این بدنم؟ اینجا چی میخوام؟

تا حالا شده فکر کنین نکنه تمام این چندین سالی که زندگی میکردم خواب باشه؟ خوابی که خیلی طولانی تر از خواب 8 ساعته شبه که مثل همون داخلش احساس درد و لذت و شادی و ناراحتی میکنم؟ نکنه این زندگی فقط یه خواب شبانگاهی 70 ساله از زندگی 2000000000 ساله باشه؟

تا حالا شده به دنیای اطرافتون و آدمایی که دور و برتونن شک کنین؟ نکنه اینا همش یه توهمه؟ نکنه همه اینا مثل یه بازی کامپیوتریه که فقط دور و بر من وجود داره و دنیای من مثل تردمیل میمونه که مناظر جلوم جدید بوجود میاد و پشت سرم تخریب میشه و تمام عمر بشریت از زمان تولد من آغاز شده و تاریخ یه قصه س تا به گذشته قبل خودم مشکوک نشم؟

تا حالا شده که از خودتون بپرسین که خدا دلیلش از خلقت ما چی بوده؟

اگه بخوام یجوری توضیح بدم که متوجه بشین همه داستان از اونجایی شروع میشه که خدا یه روز با خودش میگه خب من که توانایی هرکاریو دارم. تمام جهان رو هم آفریدم، حالا چجوری قدرتمو بیشتر ثابت کنم؟ چجوری رحمان و رحیم باشم و حکمرانی کنم؟ رییس جمهور توی کشور بدون ملت که معنی نداره! پس باید بشریت رو خلق کنم. باید یه سری خصوصیت و غریزه هم بهشون بدم تا اونا رو درگیر دنیای کوچیکشون کنم و مثل انگل توی هم بلولن و خودم از این بالا مدیریت و نظاره کنم. فتبارک الله احسن الخالقین

اختیار

چرا من توی این کشور و این زمانم؟ چرا باید تعصب داشته باشم و وطن و زبان مادری بدونمش در حالی که هیچ اختیاری براش نداشتم! من اگه به اختیار خودم بود دوست داشتم توی یه کشور اروپایی چهل سال پیش بدنیا میومدم و مسیحی میشدم و یجور دیگه بهشت میرفتم یا حتی قبل از میلاد مسیح، بجای اینکه اینجا بدنیا بیام. از بچگی بهم تلقین بشه که اسم دوازده فردی که توی هزارسال پیش و توی کشور غریبه و با فرهنگ مختلف که حتی اون زمان دشمنمون بودن رو حفظ کنم چون شب اول قبر ازم میپرسن و اگه اشتباه بگم توی جهنم میوفتم! اتفاقات و مکالماتی که بین چند فرد توی یه کشور دیگه و هزار سال پیش که هیچ کدومشونم الان زنده نیستن رو باید حفظ کنم، بخاطرشون خوشحال یا ناراحت بشم چون بهم تلقین شده که اگه برای این اتفاق خوشحال باشم و جشن بگیرم خوبه و اگه برای اون اتفاق ناراحت بشم و عزا بگیرم ثواب داره و میرم بهشت!

شما خدایی رو تصور کن که از بعد زمان خارجه! یعنی چی؟ یعنی مثل ما، مثل هممون، زمان محدودش نمیکنه. یعنی چی؟ یعنی همیشه بوده و هست، یعنی اول و آخر هر چیزی رو میدونه، یعنی همون لحظه ای که با کلی محاسبات جهان رو خلق کرده، درست همون لحظه به حرکت در اومدن اولین چرخ دنده آفرینش، پایانش رو دیده. بذار یکم واضح تر توضیح بدم. یعنی کل جهان و زندگی ما که در راستای محور زمان گسترش پیدا کرده، برای خدا همشون توی یه لحظه بوده. یعنی محور زمان برای ما یک خط هست اما برای خدا یک نقطه! دقیقا مثل زمانی که کلید لامپ رو میزنی و همون لحظه میبینی که لامپ روشن شد! همون لحظه ای که جهان رو آفرید همون لحظه مرگش رو دید!

من یک لیوان آب رو ورمیدارم. میخوام همشو بخورم اما فقط نصفشو میخورم. خدا اینو نمیدونست؟ چرا! حالا نصف دیگشو خالی میکنم روی زمین. کاملا با اختیار خودم. خدا اینو نمیدونست؟ چرا. میدونست! حالا اصلا لیوان رو پرت میکنم زمین و لیوان میشکنه. خدا اینو نمیدونست؟ چرا اینو هم میدونست! کل اهداف و زندگی من و تمام موجوداتشو میدونه! اره ما اختیار داریم چیزی رو انتخاب کنیم و کاری رو انجام بدیم که از قبل انتخاب شده و مشخصه. از قبل همه چیز تعیین شده ست.

اختیار؟ تو اصلا اختیاری داری از خودت؟

یه سوال. به چند درصد از کارای روزمره ات فکر میکنی؟ وقتی تصمیم میگیری از خونه بیای بیرون و سر کلاس حاضر بشی، به کفش پا کردن یا مسیر حرکت یا نحوه قدم زدن یا ماشین و مترویی که سوار میشی یا استایل برخوردت با حوادث توی مسیر، فکر میکنی؟ نه! همشون به صورت ناخودآگاه پیش میره. از خواب بیدار میشی، تصمیم میگیری بری سر کلاس و یکهو به خودت میای میبینی سر کلاسی! توی این مسیر ناخودآگاهت روی زندگی ده ها یا هزاران نفر در طول روز تاثیر میذاری بدون اینکه بهش فکر کنی یا انتخاب کنی.

اختیار چجوری به وجود میاد؟ اول فکر میکنی، بعد تصمیم میگیری، بعد برنامه ریزی میکنی، بعدش عمل میکنی و اختیار داشتن خودت رو در انجام یک کار به منصه ظهور میرسونی. خب، این درست! اما یه جای کار ایراد داره. این رَوَند از پایه مشکل داره. دقیقا همونجایی که فکر شکل میگیره. خودِ فکر چجوری بوجود میاد؟ تو تصمیم میگیری که چه فکری کنی یا نه؛ یهویی یه فکری به ذهنت میرسه؟! یه فکری به سرم زد! یه چیزی یادم اومد! فهمیدم! حتی ایجاد یک فکر هم به عهده خودمون نیست. تحت تاثیر عوامل محیطی، ژنتیک، نیروهای ماورایی و خیلی عوامل تاثیر گذار دیگه ای فکر به سرمون میزنه، تصمیم میگیرم و یه کاری رو انجام میدیم.

اختیار رو زیر سوال بردم؟

بذار یکم جذاب ترش کنم. بچه ای که توی یه خانواده فرهیخته و بافرهنگ بزرگ میشه قطعا آینده درخشانی داره و بچه ای هم که توی یه خانواده بی بند و بار و معتاد بزرگ میشه قطعا آیندش تباهه. شاید بخوای مثال نقض بزنی اما خودتو گول نزن. این موارد انگشت شمارن و چه بخوای چه نخوای ما تحت تاثیر خانواده و محیطی که توش بزرگ شدیم قرار گرفتیم و اخلاق ما میانگین 5 دوست یا فردیه که بیشترین ارتباط رو باهاشون داریم.

وراثت و محیط؟ این نظریه ثابت شده است که کسی که دزده یا جنایتکاره یا اختلالات و علایق جنسی خاصی داره، توی بدن و مغزش ژن های بخصوص ویا اختلالات مشابه مثل سایر افراد مشابه خودش داره و از زمان تولدش مستعد بوده! یا مثلا بچه ای که توی آفریقا و جنگ بدنیا اومده و از همون بچگی با خشونت بار اومده و به اجبار تفنگ دستش گرفته و آدم کشته و حالا که بزرگ شده و سرش پر از خشونته، انتخاب خودشه که توی بزرگسالیشم آدم میکشه؟ اره انتخاب میکنه ولی به صورت پیشفرض! اگه از ژنتیک اطلاعی داشته باشین میدونین علاوه بر اینکه خیلی از بیماری ها ژنتیکی هستن و به ارث میرسن، پدر و مادر خیلی از ویژگی های خودشونو در قالب ژن به فرزندشون انتقال میدن. مثل قد کوتاه، چاقی، ضریب هوشی. علاوه بر این، با اینکه صحبت پیش روم دلایل علمی زیادی داره، میدونین که پدر و مادر خیلی چیز های دیگه رو هم در قالب ژن به فرزندشون منتقل میکنن؛ مثل چیدمان نورون های مغز! مثل اخلاق و خصوصیات رفتاری، هنر و مهارت ذاتی، خشم و مهربونی، کنجکاوی، حواس پرتی و ...

پس اختیار چی میشه؟ عدالت کجاست؟ بهشت و جهنمت چی میشه؟

یه درجه بالا تر از افسردگی هست به اسم کلافگی. وقتی بیشتر فکر کنی کمتر حرف میزنی. وقتی بیشتر فکر کنی سردرد میگیری و میفهمی دلیل کم صحبتی اونایی که زیاد میدونن اینه که نمیخوان بقیه رو توی این عذاب فکری سهیم کنن!

پایان