
دیر زمانی است که دلم میخواهد جایی پیدا کنم و بنویسم. برای سالهای متمادی نوشتن بزرگترین آرزو و به نوعی بزرگترین سرگرمیام بود. امشب تصمیم گرفتم دوباره وبلاگم را بسازم و شروع کنم. ولی هر چه با خودم کلنجار رفتم دلم راضی نشد دوباره سراغ تمدید وبلاگ و درست کردنش بروم. در طول این چند وقتی که مرتب نوشتن را کنار گذاشتم، هر وقت گاهی و هر از گاهی دلم نوشتن خواسته و هوای حرف زدن به سرم زده، اول وبلاگ را مرتب کردم، دستی به سر و گوش افزونه و بروزرسانی چیزهای مختلف وبلاگ کردم و در نهایت این اشتیاق نوشتن را با سر و کله زدن با وبلاگ عوض کردم و آخر کار بعد از یکی دوتا نوشتهی "سلام، من برگشتم" همه چیز را کنار گذاشتم تا دفعهی بعد.
اینبار هم مطمئن نیستم که واقعا میخواهم بنویسم یا باز هم تغییرات مزاجی باعث شده که دست به نوشتن بزنم اما امیدوارم با نوشتن در جای دیگری که خیلی هم مال خودم نمیدانمش، اشتیاقم را به جای نصب وردپرس و سر و کله زدن با افزونهها و قالبهای آن، روی نوشتن متمرکز کنم.
احساس میکنم دوست دارم بنویسم اما نمیدانم از چه و برای که میتوانم بنویسم. نوشتن را بر عهدهی دستانم و نه بر عهدهی عقل و فکر گذاشتم تا شاید بهتر پیش برود. به خاطر دارم چند سال پیش در پارکی کنار نوازندهی سالخوردهای ساعتی نشستم و به صدای تنبورش گوش دادم. خسته که شد، سر صحبت را باز کرد. از کار و زندگیام و پرسید و من هم از دلیل ساز زدنش در پارک پرسیدم. میگفت وقتی میخواهد فکر کند، دوست دارد در فضای باز بنشیند و ساز بزند. میگفت که بعد از سالها نواختن، مغزش به چیزی که میزند نمیاندیشد. دستانش مینوازند. میگفت احتمالا باید چیزی در ناخودآگاه باشد که این نواها را به آهنگ بدل میکند. از شما چه پنهان امشب که شروع کردم بنویسم تصمیم گرفتم کاری شبیه او بکنم. فکرم را پرواز دهم در پی هر چیز که مشغولم کرده و نوشتن را به دستان و شاید هم به ناخودآگاه بسپارم.
در آخر هم بنویسم که از شکل و شمایل این صفحه خیلی خوشم آمد. یک صفحهی سفید تا بینهایت و تنها کلمات و نوشتهها که بر روی این صفحهی سفید شبیه خاطرات من بر ذهنم، به جا میمانند. امیدوارم این یکی را تا مدت بیشتری بنویسم.