امروز در حالی که پشت میز همیشگیام در کتابخانه نشسته بودم و داشتم با یک تست هندسه دست و پنجه نرم میکردم، حس کردم که دیگر نمیتوانم. دیگر نمیتوانم از پس چیزی بربیایم، علی الخصوص این چیز جلویم که گزینههایش بین پنج تا ده است و من تنها جوابی که مییابم، بیست و سه و هفتاد و پنج صدم است.
دیگر تحمل رو به رو شدن با زندگی را ندارم. چه با شیرینیاش، چه با شوریاش و چه با تلخیاش. حتی خودش، خود زندگی را. تحملاش را نداشتم. حالا نمیدانم که به خاطر قدرت مایوس وارانهی نزدن تستها بود که در یک لحظه این طور احساس تهی بودن کردم یا چیز دیگری، ولی هر چیز که بود باعث شد که بخواهم تمام چیزهایی که من را تعریف میکند و من هم با آنها تعریف میشوم و چیزهایی که به اجبار باید بگذرانم و چیزهایی که اجباراً به دیگران تحمیل میکنم را رها کنم، با یک پتو و یک شمع بروم تا آخرین قطرهی عمرم را در کندهی یک درخت در جنگلهای آمازون سپری کنم.
هر موقع مادربزرگم قصهی پادشاهها را برایم تعریف میکرد؛ یکی بود یکی نبود یه پادشاهی بود که ایکس تا پسر داشت و داشت ریق رحمت را سر میکشید و در دقیقههای آخر یادش می افتاد که خاک عالم بر سرم! بعد از من کدام یک از پسرهایم صلاحیت شاه شدن را دارند؟ و پسرهایش هم برای نشان دادن صلاحیت شاه شدن مجبور بودند بدبختیهای زیادی را از سر بگذرانند و خب من هم شنوندهی خوبی بودم. این قصهها را دوست داشتم. اما بعدترها که دقیقتر فکر کردم دیدم که بین پسرهای پادشاه همیشه یک پسر بود که ترک مال و منال دنیا و سودای بر تخت پدر نشستن را کرده و قید زندگی شاهزادهوارانه بودن را زده بود. آن پسر در گوشهای از جهان به دور از های و هوی قصر، بی اهمیت به روابط انسانی دیوانهوار و چارچوبهای محدودکننده در آن، در انزوا زندگیاش را میکرد. هیچ وقت به مادربزرگم نگفتم که قصهی آن شاهزادهی منزوی را بگوید.
البته که من هم، فکر میکنم که انزوا راه حل نجات بخشم است در حالی که نیست.
برای چیزی که نمیدانم چیست اما میدانم که هست، در جست و جوی راه حلی هستم که شاید من را نجات دهد.
فکر میکردم که تغییر رشته نجاتم میدهد.
فکر میکردم که فکر نکردن به خاطرات هر چقدر هم که سخت باشد نجاتم میدهد.
فکر میکردم که آشنایی با انسانهای جدید، حتی اگر صرفاً یک آشنایی ساده باشد، نجاتم میدهد.
دو سال پیش فکر میکردم که ویرگول نجاتم میدهد. فکر میکردم که خواندن و دیدن زندگی افراد، افکارشان و احساسات ناخالص و بعضاٰ خالصشان نجاتم میدهد.
بعد، در آخر، فکر کردم که شاید نوشتن نجاتم بدهد.
اما تمام اینها عوض اینکه دستم را بگیرند و من را که با وزنههایم به اعماق اقیانوس کشیده میشدم را بالا بکشند، بدتر خودشان وزنهای شدند اضاف بر وزنههای من. بیشتر پایین کشیدنم. غرقم کردند.
لحظاتی که تهی میشوم بیشتر از هر موقع دیگری از خودم بدم میآید. از خودم، از شکستهای ریز و درشتم، ناکامیهایم، روابط ناموفقم، آدمهایی که به خونم تشنهاند، همه چیز که طعم شکلات تلخ را داشته باشند دانه دانه در دهانم خیس میخورند تا حالم از خودم به هم بخورد.چند ساعت پیش که مشاور پیام داده بود و میخواست ببیند که به قول خودش چه قلههایی را فتح کردهام، بهش گفتم که زیر بهمن تستهای هندسه و حسابان خفه شدهام و فقط توانستهام یک نیمچه درس هندسه بخوانم و او هم شروع کرد به گفتن اینکه ریاضیات خواندنی نیست و کی میخواهی بفهمی که نباید فعل خواندن را برایشان به کار ببری و چرا ساعت مطالعت پنج ساعت نیست و چرت و پرتهای دیگر.
من هم در جواب گفتم که برو به درک سیاه و گوشی را خاموش کردم.
البته مسلماً مستقیم ننوشتم که برو به درک چون قاعدتاً هر بزرگتری با شنیدن این حرف میخواهد تو را جر بدهد ولی خب، میخواستم با سین نزدن موقع آنلاین بودن همین را به او نشان بدهم. و بعدش از همین که نمیتوانم مستقیم همچین حرفی را به مشاور بزنم از خودم بدم میآید و در عین حال از اینکه دلم میخواهد به آن بیچاره که سعی دارد یک جور من را به موفقیتی که در ذهنش ساخته نزدیک بکنم همچین حرفی را بزنم هم از خودم بدم میآید. چه موجود عجیبی هستم.
آرام آرام وسایلم را با خشونت درون کولهی زپرتیام پرت میکنم. کم آوردهام و مثل تمام وقتهایی که کم آوردهام دارم فرار میکنم. در حالی که آخرین وسیله را هم جمع میکنم چشمم به دوکلمهی حک شده بر روی میز میافتد که تا به حال ندیده بودمش. تازه نوشته شده. احتمالاً چند روز پیش که نیامده بودم. دو کلمه. فقط دو کلمه که کسی بین ابرهایی که قبلا بر روی میز حک شده بودند، نوشتدشان. دو کلمه. دو کلمهای که شاید بتواند تمام سرگذشت من را، تو را، او را، شما را و ما را تغییر بدهد. دو کلمهای که انگار همه منتظرند تا که آن را از زبان کسی بشنوند. آن دو کلمهی منفور محبوب نوشته شدهی نانویس، که تو به هر دری میزنی که او، یعنی همان کس که باید، آن را بشنود تا مثل قصههای پریان تمام افسونها برداشته شود و در تمام صحنه گل از بالا ببارد و بر زمین بریزد و خورشید هم با وقار شما دو تن را بنگرد که همدیگر را در آغوش میکشید و آرام آرام غروب کند و تو در آغوش او طوری بخندی که اشکهایت به لبهای خندانت نرسند.
یک غلط گیر برمیدارم و روی آن دوکلمه را سفید میکنم. بعد کولهام را برمیدارم و از در سالن میزنم بیرون.
در این دنیای سختِ سفتِ بتونی، این دنیای واقعی که مثل سرمای این روزها در سلول سلولمان رخنه کرده است، در این دنیای بی رحم چنگال تیز کرده...
آن دو کلمه،
فقط همان دو کلمه،
به هیچ دردی نمیخورند.
