دیشب داشتم فکر می کردم که بعدِ 2 روز جون کندن چی کار می تونم بکنم برای دل ِ خودم؛که هم آرامش بگیرم و هم اینکه کیف کنم.
یک خورده فکر کردم و از اونجایی که گرسنم هم بود، تصمیم گرفتم اول سیب زمینی سرخ کرده درست کنم و بعدشم کیک بپزم .
( پ . ن :من از آشپزی متنفرم و فقط چون وظیفه ی خودم میدونم که راه بقای خودم رو بلد باشم و از پس خودم بربیام انجامش میدم.
و اینکه من ترجیحا غذای سالم می خورم اما اونشب روحم احتیاج به سیب زمینی سرخ کرده داشت :)))
راستش راجع به کیک زیاد مطمئن نبودم ، چون از یک طرف همیشه از کیک درست کردن مخصوصا تنهایی وحشت دارم و هم اینکه می دونستم کلی دردسر داره ، ولی یک حسی بهم می گفت که اون آرامشی رو که می خوام رو از پروسه ی انجام دادنِ این کار ، بدست میارم!
خلاصه من با ذهنی مشغول و دودل، و در حالِ حساب و کتاب و فکر کردن به آینده ای نامعلوم ، سیب زمینی رو سرخ کردم ، هنوز تصمیمَم برای کیک درست کردن فیت نشده بود؛ که نمیدونم چی شد که دستام ناخودآگاه همه وسیله ها و موادش رو آماده کردن و مشغول شدم.
در همون حین هم یکی از سریالای آبکی تلویزیون رو که پخش می شد رو هم نگاه می کردم و وسطش متوجه شدم که : اون آرامشی رو که می خواستم به معنای واقعیِ کلمه دارم دریافت می کنم :)) ( خیلی لذت بخش بود.)
یک چیز دیگه ام به ذهنم اومد که خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم ، اونم اینکه : من که از وقتی که یادم میاد از کیک درست کردن و پروسَش وحشت داشتم و خب اینکه بخوام تنهایی کیک درست کنم اونم با کلی "خستگی" هیچ وقت به ذهنمم نمی رسید(!) ، چطوریه که الآن انجامش دادم و انگار نه انگار ؟!
بعدش مغزم مطلبی رو که امروز از صفحه @Dast _andaz خونده بودم رو به این قضیه ربط داد و در عین حال که ابهامم برطرف میشد ، یک حالِ خوب ِ همراه با شگفتی بهم می داد.( دارم حس می کنم شاید اصلا هدف از زندگی همین لحظه های کوچیکی اند که دچار شگفتی می شیم??)
مطلب این بود : "مسایل بزرگ، مسایل کوچک را قورت می دهند! "
پ . ن : انقدر فکرم درگیرِ مسایل مهم تری شده این روز ها و انقدر دارم رشد می کنم و بزرگ میشم که انگار دیگه تو اون روزِ سخت برام کیک درست کردن کار ِ خاصی نبود.
