
هیچوقت فکر نمیکردم بینِ این تانک ها و پمپ ها کارکردن برام ذره ای جذابیت داشته باشه ،هیچوقت فکر نمی کردم بتونم تشخیص بدم تانکارو از هم که مثلن این تانکِ ذخیرست ،اون یکی پروسسه :)، اویل تو کارخونه بوی پنیر ، شیرهای فرآیند شده یا هرچیزی مربوط به شیر ،که بوهای روتینِ صنعت ِ لبنیاتن و میشنیدم ، فقط خاطره بچگیم و بابام با اون لباس های سفیدِ مخصوصِ کارشناسای صنایع غذایی میومد تو ذهنم با کلاه ، حس میکردم فقط شغلیه که کار میکنم توش اما مالِ من نیست انگار مالِ من نیست ، انگار این شغل فقط خاطراتِ باباست واسم ، فقط انگار اون میتونه انقدر متخصص باشه ، اون فقط اینارو میدونه من تا ابد این شغل واسم هویت ِ جدایی نیست که منم بتونم توش یاد بگیرم، اصن مگه من میتونم هیچوقت به متخصصیِ بابا بشم؟
هر زمان که قدم میزدم ، نگاه میکردم انگار فقط داشتم ی سری تصویر و خاطره میدیدم ،
گوشی ِ بابا که پر بود همیشه از عکسای دستگاه ها ، تانکها ،پمپ ها ی خطِ تولید
صحبتاش راجع به کیفیت ِ موادغذایی
اما به خودم اومدم دیدم ی روز که خیلی ام نگذشته بود از روزای اول ی چیزی حدود ِ ۵ماه بعد ، دیگه دستگاه ها و بوها ،فقط برام خاطره نبودن ، ی هویت ِ جدا بودن ، نگاهم بهشون با ی برقی بود با ی عشقی که انگار میتونم بشناسمشون ، میتونم یادبگیرمشون و عاشقشون باشم ، پمپ هارو ،تانک هارو ، دنبال کردن ِ مسیرشون رو دوست داشتم ،
نفهمیدم چی شد که موبایل ِ خودم پر از عکسِ دستگاه های خطِ تولید شد
که بالای تانک های ۲۵ تنی که میرم دلم میخواد تا ابد نگاهشون کنم ، و دیگه میدونم که میتونم یاد بگیرم،که منم یکروز با اعتماد به نفسِ خیلی بیشتری این هارو نگاه خواهم کرد .