پیدا کردن شغل : نا امیدی یا رشد؟!

امروز اوف امان از امروز ، انقدر جون کندم و دوپامین و آدرنالین و ... نمیدونم چی چی ترشح شد که حتی یک ثانیه ام نشد که گرسنه یا خسته بشم ، اما الآن می بینم که از پا افتادم.

یاد ِ یک عاشقانه آرام ِ نادر ابراهیمی افتادم ، همه اش به سر دویدن و نرسیدن ، اضطراب و انتظار ...

انگاری همین یک جمله همه ی جوونی ِ ما دهه هفتادیارو توصیف می کنه:)) می دوییم واسه یک شغل واسه یک لقمه نون .

امروز شاید آخرش نرسیدن بود اما بذارین از بعد ِ مثبت ِ روشنفکریش بگم که خب خیلی رشد کردم ، خیلی زیاد با مفهوم ِ عرضه و تقاضا بیشتر آشنا شدم ! که خب در نوع خودش برای من پیشرفتِ بزرگی محسوب میشه.

امروز با بازاریابی بیشتر آشنا شدم ، درواقع به صورت شیرجه ای رفتم توی دلش و تقریبا مغز ِ 10 تا از همکلاسی های دانشگاهم رو جویدم! اما دریغ از یک پیشنهاد درست درمون ، البته هنوز فردا یک چند نفری قراره بهم اطلاع بدن، و اینکه بی انصافی اگه نکنم 2 ، 3 تا از بچه هامون خیلی همچین جون دار و از ته قلبشون حمایتم کردن که بهم چسبید!