
بار دیگر در حال تکرار شدن است و من درتنهایی و سکوت خود، به یاد می آورم.
آنروز، چه روزی بود؟
دومین روز بهار بود.عطر شکوفه های بهاری تمام فضا را عطرآگین کرده بود.
گلهای رز رنگارنگ باغچه با پیچ و تاب خود دست در دست پیچکهایی که دورشان پیچیده بودند،زیباییشان را به نمایش گذاشته بودند و به رقص و پایکوبی مشغول بودند.
درختان،شاد و خوشحال از اینکه بار دیگر زندگی آغاز شده و بلبلان سرمست بر روی شاخه ها،نغمه سرایی می کردند.
ساعتها، دقیقه ها و ثانیه ها،آرام سپری می شدند.
نگرانی ،هیجان و اشتیاق و....نمی دانم انگار تمام حس های دنیا چه مثبت و چه منفی کل وجود مرا فراگرفته بود.
در آن زمان تنها چیزی که حال مرا خوب می کرد،دیوانه بازی بود.شمع های پیاپی که روشن و خاموش می شد و خیره ماندن به یک نقطه.......
چه شد در من نمی دانم
فقط دیدم پریشانم
فقط یک لحظه فهمیدم
که خیلی دوستت دارم
تا صدای زنگ به صدا در آمد و در اوج ناباوری من،صدای دلنشینت به گوش رسید سلامی که جواب دادنش سخت ترین و شاید در عین حال خوشایندترین کار دنیا برای من بود.
سالها می گذرد ولی خاطرات،همچنان در ذهن من پایدارند و هنگامیکه تنها بر روی مبل نشستم به سراغم می آیند و ناگهان متوجه می شوم قهوه ام سرد شده و گذشته هرچه بوده تمام شده باید برخیزم و زندگی را ادامه دهم و خاطرات همچنان در صندوقچه ذهنم باقی می مانند و تنها کاری که می توانم انجام دهم،گردگیری هرچند وقت یکبار آن است.