پول،پول و باز هم پول.
این کلمه دوست داشتنی که همه انسانها برای بدست آوردنش درتلاشند.
هرچه بیشتر بهتر.
طرف نه قیافه داره،نه هیکل داره،نه سواد داره ولی پول داره و چون پول داره،همه این موارد رو هم می تونه داشته باشه و در نتیجه بهترین زندگی رو داره.
پول خیلی خوبه چون خیلی از مشکلات رو حل می کند و تو رو به آرزوهات می رسونه ولی به نظر من زیادیش هم خوب نیست.
شاید خیلی از مشکلات رو حل کنه ولی یکسری مشکلات جدید رو هم اضافه می کنه.
پول باعث می شه آدمها از هم فاصله بگیرند و روز به روز دورتر بشن برای مثال همین عموی خودم وقتی بچه بودم،خیلی رفت و آمد داشتیم و رابطه من و دخترعمو هام خیلی خوب بود تا زمانیکه وضع مالی عمویم خوب شد و در سعادت آباد خونه خرید.
زمانیکه مادر و پدرم زنده بودند به احترام اونها به خونه عمویم می رفتم ولی الان پنج ساله که نمی رم و هر دفعه یک بهونه ای میارم چون احساس می کنم با رفتن به خونه اونها حال دلم خوب که نمی شه هیچ بدتر هم می شه.
احساس می کنم اونها با یک زبان دیگه صحبت می کنند و حرف همدیگر رو نمی فهمیم.
واقعیت هم همینه چون اونها دغدغه هاشون با من خیلی فرق می کنه.
خواسته ها و آرزوهای من،برای اونها مسخره و خنده داره.
اونها از سفرهای خارجی شون صحبت می کنند و من که تمام فکرم درگیر بدهی و کرایه خونه و....است، حرفی برای گفتن ندارم.بنابراین رابطه ام رو با عمویم در حد تماس محدود کردم و اینطوری خودم هم آرامش بیشتری دارم و آرزو دارم به همه رویاهام برسم حتی اگه از دید خیلی ها مسخره به نظر بیاد و برای بدست آوردن پول تلاش می کنم ولی از پول زیادی خوشم نمیاد چون می ترسم شخصیتم رو عوض کنه و این موضوع باعث محدود شدن روابط خیلی از وابستگان با من بشه و این فاجعه بزرگیه بزرگتر از فقر و بی پولی.