ویرگول
ورودثبت نام
sahelmosavi
sahelmosavi
sahelmosavi
sahelmosavi
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

پرنده اقبال

دانشجوی سال اول دانشگاه بودم. رابطه ام با اکثر همکلاسی هام خوب بود ولی معمولا به صورت گروهی بودیم.گروه ما،تشکیل شده بود از من،ندا،فرشته،فاطمه و نجمه که تقریبا همه جا باهم بودیم و در تحقیق های گروهی و کنفرانس ها،معمولا با هم شرکت می کردیم.
البته همانطور که گفتم جو کلاس ما خیلی صمیمی بود.
یک گروه دیگه از بچه ها به نام‌های فهیمه،آرزو،سیما و رویا بود که رابطه این گروه با ما خیلی خوب بود.
رویا،دختری بود با چهره تقریبا سبزه رو و معمولی ولی با روابط عمومی فوق العاده بالا  و فعال به طوریکه اکثر بچه های دانشگاه حتی در رشته های دیگر او را می شناختند.
یک روز،رویا در حالیکه یک جعبه شیرینی در دستش بود،وارد کلاس شد و معلوم شد که شب قبل،خوستگاری برازنده برای او آمده و جواب او و خانواده اش هم مثبت بوده.همه بچه ها و حتی استادان از شنیدن این مطلب خوشحال شدیم.یک هفته گذشت و مراسم عقد رویا هم انجام شد.یک روز در حیاط دانشگاه نشسته بودیم وبا هم صحبت می کردیم که آرزو گفت:(بچه ها من همسر رویا را دیده ام خیلی از رویا سرتره.خدا شانس بده)بقیه بچه ها هم یکی یکی شروع کردند.فاطمه گفت:(پرنده اقبال روی شانه هایش نشسته.)ندا گفت:(خوشگلی اصلا مهم نیست ما اینقدر خوشگل اونوقت.....)اعصابم بهم ریخت گفتم :بس کنید خوشحال باشید که رفیقمون خوشبخت شده و از اونجا رفتم.امتحانات پایان ترم دوم به پایان رسیده بود و تعطیلات تابستانی شروع شده بود ولی هنوز نمرات را اعلام نکرده بودند و همه منتظر بودیم.
ساعت ۷ عصر بود که زنگ گوشیم به صدا درآمد آرزو بود صداش می لرزید تا پرسیدم چی شده زد زیر گریه خلاصه لابه لای حرفهایش فهمیدم رویا که همسر و خانواده اش را به میهمانی دعوت کرده بود به طور ناگهانی دچار سکته قلبی می شود و به بیمارستان منتقل شده و متاسفانه فوت کرده.خشکم زده بود اصلا نمی دونستم باید چکار کنم.گوشی را قطع کردم و زل زده بودم به دیوار که مادرم وارد اتاق شد و پرسید :چه شده که زدم زیر گریه.آنشب تا صبح نخوابیدم و اصلا باورم نمی شد رویا دختر به این دوست داشتنی به این راحتی ...یعنی چه آخه؟  فردا بچه هازنگ زدند و از مراسمی گفتند که چند روز بعد در مسجد دانشگاه،رئیس دانشگاه به کمک انجمن اسلامی که رویا هم عضو آن بودوبعضی از بچه ها برگزار خواهند کرد.
روز مراسم فرا رسید مسجد دانشگاه خیلی شلوغ بود و همه بودند مادر و برادر کوچک رویا هم حضور داشتند.روز خیلی بدی بود . ما در گوشه ای نشستیم و خاطرات را مرور می کردیم همه جا صدای گریه شنیده می شد و من در ذهنم به حرفهای آنروز بچه ها فکر می کردم چرا اینقدر پشت سرش حرف زدند؟شاید واقعا این خرافات که(چشمش زدند)وجود دارد.اینهایی که الان گریه می کنند چند ماه پیش از خوشبختی همین آدم خوشحال نبودند. به آنها چیزی نگفتم ولی این سوال در ذهنم نقش بست: چرا باید اینگونه باشیم؟و اشکی که از چشمانم جاری شد برای این بود که جوابی برای این سوال نیافتم.

دوست داشتنیروابط عمومی
۲
۰
sahelmosavi
sahelmosavi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید