بی بی رقیه تو یک روستا اطراف قزوین زندگی می کرد. او دو تا بچه داشت. دوتا پسر که هردو در تهران ساکن بودند.بی بی رقیه، تو روستا یک خونه کوچیک داشت و چند تا گوسفند که با فروش شیر و ماست و پنیری که از اونها تهیه می کرد،خرج خودش رو درمی آورد.بی بی رقیه، خیلی خوشحال بود چون چند وقت دیگه عازم سفر حج بود انشالله امسال دیگه خدا بخواد و بره.آخه می دونید بی بی رقیه چند ساله می خواد بره مکه اما نمی شه.اولین باری که می خواست بره مریم دختر زهرا خانم تو روستا،یک سال بود عقد کرده بود ولی چون جهیزیه نداشت نمی تونست عروسی کنه. بی بی رقیه و یک عده از اهالی روستا پول گذاشتند تا برای مریم جهیزیه جور کنند.سال بعدش دوباره بی بی یک مقدار پول جمع کرد و پسرهایش هم کمکش کردند تا به مکه بره اما حاج حسن که یکی از اهالی روستا بود،ناراحتی قلبی شدید گرفت و قرار شد برای عمل قلب به تهران بره. بی بی و چند نفر دیگر پول جمع کردند تا حاج حسن بتونه با موفقیت عمل قلبش رو انجام بده.سال بعدش هم خونه عزرا خانم که ته روستاست،آتیش گرفت و همه اهالی پول گذاشتند تا مجدد خونه رو پربا کنه.یک هفته بیشتر نمونده بود به سفر حج. بی بی داشت شیر گوسفندان رو می دوشید که ناگهان احساس کرد حالش بده رفت بیرون خونه و فریاد زد و افتاد. اهالی جمع شدند و بی بی رو به درمانگاه رسوندند ولی متاسفانه دیر شده بود و بی بی فوت کرده بود. به پسرها خبر دادند. پسرها به روستا اومدند و برای بی بی مراسم گرفتند و بی بی رو به خاک سپردند.شب به خاک سپاری،یکی از اهالی خواب بی بی رو دید که گفت:به پسرهام بگو خونه را بفروشند و پولش رو با پول حج، وقف بهزیستی کنند.پسرهاش هم همین کار رو کردند و خونه کوچیک بی بی رو به اضافه پول حج وقف بهزیستی کهریزک کردند.خلاصه قسمت نشد بی بی به حج بره ولی دل خیلی از بچه های بهزیستی را شاد کرد و یادش برای همیشه در ذهن ها موندگاره.خیلی ها حج می روند ولی زود فراموش می شن.