از زمانیکه چشمم به چشمش افتاد،انگار آتشی در جان من زبانه کشید.اینکه در چشمان او چه بود و یا نگاهش چه تفاوتی با بقیه نگاه‌ها داشت نمی دانم ولی هرچه بود کل وجودم را سوزاند.هرچه کتاب عاشقانه خوانده بودم را فراموش کردم و مهرش چنان به قلبم نفوذ کرد که اطمینان دارم هیچگاه خارج نخواهد شد.نمی دانم اسم این حس چیست ولی هرچه که هست خیلی عمیق است.اینکه یک نفر در ذهنت باشه که از هر چیز و هرکسی مهم تر باشه و تو یک جای ویژه در قلبت براش مشخص کرده باشی.دیگه هیچی برات مهم نباشه بهش برسی یا نرسی و فقط و فقط خوشبختی اون آرزوت باشه. حتی اگه زندگی خودت خراب بشه از دیدن خوشبختی اون واقعا لذت ببری.جاش در قلبت آنقدر خاص باشه که هیچکس متوجه نشه فقط خودت بدونی و خدای خودت. هرشب قبل از خواب،برای موفقیتش دعا کنی حتی اگه خودت را یادت برود.جاش آنقدر در قلبت محکم باشه که فقط جای خودش باشد.بقیه بیایند و بروند.اون یک نفر یکدفعه آمده و برای همیشه می ماند.پس هرشب با خودت تکراری که دوستش داری.اینطوری هیچوقت جاش خالی نمی شود.
