زخم کهنه

ثانیه ها،دقیقه ها،ساعتها و روزها پشت سر هم سپری می شد و من هنوز نتوانسته بودم با خودم کنار بیام.
بعد از آخرین بحثی که با مادرم کردم هیچ تماسی با او نداشتم دلم می خواست ولی نمی دونم اسمش چی بود؟غرور،حماقت یا هرچیز دیگه ای که مانع می شد.
روزها همین طور پشت سرهم می گذشتند و من هر روز با خود این جمله را تکرار می کردم که زنگ بزنم یا نه؟
در آنروزها یک جمله به ذهنم می رسید و اون این بود:
وقت زیاده چرا غرورم را بشکنم؟مادرم که هست حالا یک روزی زنگ می زنم.
روز پانزدهم بود یعنی دقیقا دوهفته از اون ماجرا می گذشت که زنگ گوشیم به صدا دراومد برادرم بود او هم بابت بحث با مادرم با من قهر بود و صحبت نمی کرد.
تعجب کردم که چرا زنگ زده باز هم نگران نشدم و جواب ندادم تا وقتیکه پیام داد که (مامان تو کماست)
اولش گفتم شاید داره شوخی می کنه ولی متوجه شدم قضیه کاملا جدیه.نمی دونم خودم رو چطور به در خونه داداشم رسوندم و زن داداشم تعریف کرد که صبح،قند خون مامان پایین اومده و اورژانس با تاخیر رسیده متاسفانه دیگه دیر شده بود ومامان درکما رفته بود.
دیگه هیچ چیزی متوجه نمی شدم و مدام در ذهنم یک جمله رو تکرارمی کردم اینکه این موضوع توهمه،رویاست نمی دونم اصلا تو حال خودم نبودم.
رفتم بیمارستان و مادرم رو از دور دیدم با دکترش صحبت کردم گفت:فقط دعا کنید همین.
خیلی با خدا صحبت کردم که اگر مادرم به هوش بیاد،قسم می خورم جز چشم هیچ کلمه دیگه ای در مقابلش به زبون نیاورم.
یک روز گذشت روز دوم به بیمارستان رفتم و با دکترش صحبت کردم بهم کلی امید داد و یک جورایی امیدوار شده بودم که فردای اونروز شاید دوباره مادرم رو ببینم و بگم که پشیمونم و دیگه این اشتباهم تکرار نمی شه.
اون شب خوابم نمی برد و دعا می کردم که زودتر صبح بشه و همه چیز درست بشه.
روز سوم شد من سرکار بودم کارم که تموم شد به سمت بیمارستان حرکت کردم.
وارد بیمارستان که شدم به برادرم زنگ زدم جواب نداد
رفتم از یکی از پرستارها در مورد مادرم بپرسم که برادرم رو دیدم با چهره ای بهم ریخته و صورتی پف کرده که انگار چندین ساعت‌ گریه کرده بود پرسیدم چی شده هیچی نگفت و راه افتاد دستش را هم تکان داد که بیا دنبالم راه افتادم که رفتیم سردخانه بد بود خیلی بد بود.
بعد از اون همه امید،احساس می کردم خدایی وجود نداره اگر وجود داشت،اگر صدای من رو شنیده پس چرا اینجوری شد؟من که التماسش کردم یک فرصت دیگه به من بده پس چی شد.خدای مهربونی که از بچگی،تعریفش رو شنیده بودم کجاست؟
مادرم رو به شمال منتقل کردند تا با توجه به وصیت خودش در زادگاهش به خاک سپرده بشه. اون روز با تمام بدیهاش گذشت من به خونه رفتم لباس مشکی رو آماده کردم.
چمدان رو بستم و به سمت ترمینال حرکت کردم.
در اتوبوس اصلا حالم خوب نبود .
اصلا باور نمی کردم که مادرم رو واقعا از دست دادم و دیگه هیچ فرصتی برای عذرخواهی وجود نداره.
پدرم که اصلا باور نمی کرد چون وابستگی شدیدی با مادرم داشت.
با تمام ناباوری،مراسم خاکسپاری مادرم انجام شد.من سرگیجه شدیدی داشتم چون چندروز بود جز آب هیچ چیزی نخورده بودم.
من تنها به کنار قبر مادرم رفتم و حرفی رو که فرصت‌گفتنش رو پیدا نکرده بودم،به او گفتم البته اگر مادرم شنیده باشه. پدرم که باور نکرده بود،همش سراغ مامانم رو می گرفت.
خلاصه مراسم هفت روزه به پایان رسید و همه فامیل به سراغ زندگیهاشون رفتند و ما هم به تهران بازگشتیم.
همه چیز عادی بود، همه مغازه ها باز بودند،ماشین‌ها در رفت و آمد بودند،.......خلاصه زندگی جریان داشت ولی من هنوز شوک بودم.
روزها می گذشتند و انگار این قضیه برای من عادی نمی شد.پدرم خیلی بی قراری می کرد و کم غذا شده بود آخه پدر و مادرم علاقه زیادی به هم داشتند و همین باعث بوجود آمدن وابستگی شدید بین آنها بود.
من احساس می کردم پدرم مانند شمع درحال آب شدن است.روز چهلم مادرم،مراسم یادبودی در تهران گرفتیم و اقوامی که در تهران داشتیم،همه حضور داشتند.
حال پدرم روز به روز بدتر می شد و دکتر هم جواب درستی نمی داد تا متاسفانه پس از یک ماه و نیم از فوت مادرم،پدرم هم به کما رفت.چهار روز در کما بود که زن داداشم زنگ زد و من از سرکار به نزد پدرم رفتم و زمانیکه بغلش کردم در بغل من و با کمال ناباوری او هم مرا ترک کرد.
لباس‌های مشکی هنوز بر تنمان بود و فرصت در آوردنش را پیدا نکردیم و مجدد رهسپار شمال شدیم و پدرم را کنار مادرم به خاک سپردیم تا شاید در جا و دنیای دیگری حماسه عاشقانه ای بیافرینند.
الان چهارسال از اون ماجرا می گذرد و من هنوز نمی دانم که چطور این اتفاقهای بد، سریع و پشت سر هم رخ داد؟
و جای این زخم کهنه هنوز پس از گذشت سالها،انگار مثل روز اولش است.
و من یاد گرفتم که دیگر ریسک نکنم و فهمیدم فردا دیر است اگر حرفی رو به کسی باید بزنم همین الان بزنم شاید فردایی نباشد.
از دست دادن عزیزان،خیلی درد داره و تا با این قضیه روبرو نشی درک نمی کنی.
خصوصا زمانیکه احساس می کنم حرفت رو کامل نگفتی؟
شاید اگر می دونستم قراره این اتفاقها بیفته رفتارم عوض می شد،شاید همون لحظه به مادرم می گفتم که دوستش دارم،شاید می گفتم که برام خیلی مهمه،

شاید.........

فرصت از دست رفته،دیگر جبران پذیر است.کاش فرصت بود یک لیوان چای دیگر از دست مادر و پدرم می گرفتم ولی افسوس همه چیز تمام شده و گذشته دیگر برگشت پذیر نیست.