چرا اینگونه شده ایم؟انگار در دنیای وارونه زندگی می کنیم همه چیز برعکس شده.عشق،محبت،عاطفه و همه چیزهای خوب کم کم داره به فراموشی سپره می شوند.
قبلا مردم برای غذاخوردن به رستوران می رفتن اما الان،کنار خیابانها و داخل سطل زباله دنبال غذا می گردند.
در این سطل زباله ها غیر از غذا خیلی چیزهای دیگه هم پیدا می شود مثل یک فرشته کوچولو که زمانی آرزوی هر خانواده ای بود.
همه دنبال چیزهای خوب هستیم. یک محبت حتی کوچک،لبخند دلنشینی که بر لبان کودکی گرسنه که بعد از چند روز غذا نخوردن با دیدن یک بشقاب غذا نقش می بندد،اشک شوقی که از چشمان پیرزنی که پس از مدت زمان طولانی از دیدن چهره نوه کوچکش از چشمانش جاری می شود.دیدن خیلی از صحنه ها که قبلا قلبمان را بدرد می آورد،الان طبیعی شده و خیلی راحت از کنارش عبور می کنیم.
همه چیز کم کم عوض می شود .احساسات به فراموشی سپرده می شود و جای خود را به یک دل سنگی می دهد که مانند یک روبات عمل می کند.
آدمی که برای او هیچ چیز به جز خودش مهم نیست.
کسی که برای حفظ خود و منافعش به هرکاری دست می زند.
این روبات انسان نما،به هیچ چیز و هیچ کس رحم نمی کند و هر چیز و هر موجودی که سر راهش قرار بگیرد،نابود می کند.
دیگر نمی شود به چنین انسانهایی دل بست و اعتماد کرد.
در میان اینها،هستند انسانهایی که هنوز قلب آنها می تپد ولی خیلی تعدادشان کم شده و روز به روز هم کمتر می شود و خیلی باید خوش شانش باشی که یکی از این انسانهای بی نظیر سر راهت قرار بگیرند.
انسانی که نگرانی اش،فقط خودش نیست بلکه رفیقش،فامیلش،همسایه اش،همشهریش،هموطن
اش و همه انسانها هستند.
متاسفانه همه ما آدمها روز به روز از این انسان بودن دور می شویم و بهانه همه ما هم یک چیز است (زندگی سخت شده )نه زندگی سخت نشده ما سنگدل شدیم.همین.