به نظر من سال به سال که می گذره،خیلی چیزها تغییر می کنه که لازمم هست ولی به نظر من بعضی از چیزها نباید تغییر کنه.حالا مدل لباس و کفش و.... کاری ندارم اما اینکه تفکرات ما عوض بشه خیلی بده.یک مدت هست که یکی از همکارهامون خانم غلامی،مدام از بچه خواهرش تعریف می کرد که یک پسربچه ۴ ساله به اسم ارشیا بود.عکسش رو هم به ما نشون داده بود که فوق العاده خوشگل بود.خلاصه قرار شد یک روز ارشیا رو بیاره تا ما ببینیم.روز دوشنبه بود و سرما هم خیلی شلوغ بود که خانم غلامی به همراه ارشیا اومد.همه از دیدنش خوشحال شدیم. اولش که روی صندلی نشست.بعدش من یک بیسکویت از کیفم درآوردم و تا اومدم بهش بدم،پرت کرد سمتم.همه خندیدن و خانم غلامی هم بیسکویت رو برداشت و به من داد و گفت:مرسی نمی خوره. منم چیزی نگفتم مشغول کارم شدم. بعد، یکی از همکارها اومد باهاش صحبت کنه که شروع به فحش دادن کردو باز همه خندیدن و گفتن:چه پسر بامزه ای ولی من تا زمانیکه اونجا بود،هیچ حرفی نزدم.اونروز همش به این فکر می کردم که ادب و احترام،جزو اون چیزهایی هست که نباید تغییر کنه البته شاید مقصر بزرگترها هستند که به فحش بچه می خندند و بامزه خطابش می کنند. شاید هم با خودشون فکر می کنند بزرگ بشه خوب می شه ولی به نظر من نمی شه چون دیگه شکل گرفته.شاید سختگیری پدر و مادرهای قدیمی لااقل در این موارد بهتر بود.نمی دونم در هر صورت برای من که ادب این بچه یا هر بچه دیگه یا حتی آدمهای بزرگتر مهمتره تا چهره و ظاهرشون.شاید من اشتباه می کنم.نظر شما چیه؟