
وقتی کلمات در جودش گُل کردند؛فهمید شاعر شده است! حس کرد از عشق است که به شعر رسیده ، آرامش عجیبی درونش احساس کرد. زمان آن رسیده بود پرندههای خیالش را به پرواز درآورد، به کجا؟ ناکجا آباد شاعری، آخر دنیای شاعری ناکجا آبادی دارد بیا و ببین! بعد با خود گفت: من پُر از حرف هستم، حرفهایی که شاید تنها پرندهها میتوانند بفهمند! آنگاه همراه با پرندههای خیالش سفری دیگر را آغاز کرد و اینچنین بود که شعری زاده شد. چه کسی بهتر از تو که دلیل شاعری من بشود؟