
شاید دلم بخواهد کفش پاشنه بلند بپوشم و تلق تلق کنان در شهر قدم بزنم ؛ اما باورکنید راه رفتن با آن کفشها کار سختی است که من توانایی انجامش را ندارم. زمانی که کفش پاشنه بلند میپوشم شبیه کلاغی میشوم که راه رفتن خود را فراموش میکند. شاید برای همین است که عاشق کفشهای اسپرتم هستند؛ راحت و دوستداشتنی، یاوران همیشگی من!
شاید دلم بخواهد زیر باران با چتر راه بروم؛ اما باور کنید برایم هیچ لذتی ندارد. من دوست دارم زیر باران لیلی کنم، دور خودم بچرخم در حالی که صورتم روبه آسمان است و دستانم را برای گرفتن آرزوهایم باز کردهام؛ آخر شنیدهام در زمان بارش باران درهای رحمت خداوند باز است. اصلا وقتی باران میبارد چه فرصتی بهتر از رقصیدن!
شاید دلم بخواهد مانند دیگر دخترها موهایم را هر روز یک رنگ بزنم و هفتاد قلم آرایش بر صورت داشته باشم، ناخن بکارم و مژه بزارم، اما دخترک سادهای که موهای سفیدش میان سیاهی موهایش میدرخشد را دوست دارم، اصلا چینوچروکهایی که دور چشمهایم موقع خندیدن با من میخندند را دوست دارم. ناخنهای کشیده و مژههای نه چندان بلندم را دوست دارم؛ همگی برای خودم هستند و نگرانی از نبودنشان ندارم.
شاید دلم بخواهد عاشق بشوم؛ نه از این عشقهای دمدمی و لحظهای! از عشقهایی که بوی اعتماد دارند. یک عشق مشابه عشق مادربزرگ و پدربزرگ؛ همانقدر ساده و صمیمی اما ماندگار.
آری؛ من دل میخواهم ساعتها روی چمنهای سبز دراز بکشم و با ابرها در آسمان کلی شکل بسازم. شاید هم دلم بخواهد دنیایی متفاوت با آدمهای متفاوت بسازم. خدا کند آنقدر بزرگ شده باشم که بدانم باید به حرف دلم گوش کنم یا نکنم؟