
گوشی رو زد به شارژ، با خودش فکر کرد، از اون فکرای بلند بلند که همه می تونند بشنوند. همه شارژر دارند! آره دیگه، فقط مُدلش متفاوته و نکته مهم اینه که خودشون از این قضیه بی خبرند. خُب من چطوری شارژ میشم؟ اووم! اصلا شارژرم کیه؟ اونی که کنارش لحظه ها بی معنی میشه؛ اونی که با لبخندش شارژ میشی و تا چند روز فول باطری می مونی؟ شاید هم یه دوست که میتونی کنارش با خیال راحت تموم کوچه های دلتنگی و تنهایی رو قدم بزنی! با این حال فکر می کنم بهترین شارژر مادر، همیشه در دسترس از اون شارژرای اصلی! آخه می دونید بعضی شارژرها فیکن، فکر میکنی آرومت میکنه؛ اما خبری از آروم شدن نیست! هر کسی باید شارژر مخصوص خودشو داشته باشه.
پس حواستونو جمع کنید کی یا چی شده شارژرتون؟ اگه شارژرتون مناسب نباشه خبری از شارژ نیست و تازه ممکنه آسیب ببینید. تو همین فکرا بود که صدای مادرشو شنید؛ شارژم صدام میزنه!