
از سحر به دلبر؛ خیلی حرفها برای گفتن دارم، اما تو نیستی! حرفهایم گاه بغض میشوند در گلویم، گاه اشکی روی گونهام، گاهی آهی درون سینهام، اما باز هم تو نیستی! دلبر؛ آخر همه چیز را به همه کس که نمیتوان گفت! اصلا دلبر باید باشد که هی برایش حرف بزنی و او فقط با تبسمی شیرین نگاهت کند و تو دلت قنج برود از داشتننش!
یک فکربکر به سرم میزند؛ حرفهایم را به دست قاصدک میسپارم، شاید برآورده بشی و کمی از دلتنگیم را درمان کنی، نه اصلا خودم قاصدکی میشوم برای رسیدن به تو؛ آخ یادم رفته بود، تو قاصدک دوست نداری! دوباره من میمانم و دلتنگی و حرفهایی که چون ماهی در تنگ بیآب قلبم جان میدهند.