
دل تنگم...
خیلی دل تنگم!
دل تنگه خیلی از چیزهایی که داشتم و نداشتم و خواستم و نخواستم!
دلم برای خودم پر میکشه! مدت هاست که از خودم دور شدم...از خودِ خودِ خودِ واقعیم کیلومترها دورم! من دیگه اون دختر بی پروای سابق نیستم! دیگه حرفامو نقاشی نمیکنم بلکه به صفحه سفید کاغذ خیره میشم و گریه میکنم!
دیگه عاشق آسمون و درختا و....نیستم. دیگه خیلی چیزهای دیگه هم نیستم! این روزها حالم اصلا خوب نیست...
چقدر احمقانست! تبدیل به آدمی شدم که توی مغزم همیشه توی یه آلونک سیاه و تاریک زندانیش کرده بودم...
همون زندانی ای که گه گداری توی رویا و خیال حرفهای آزار دهندش رو میشنیدم و خیلی زود بند و زنجیر دست و پاشو صد برابر می کردم که مبادا شبیه اون بشم!
اما الان چی؟ بت زشت و کریه خیالاتم به چه آسونی ای تونسته خودشو از بند رها کنه و همه وجودمو تسخیر بکنه...الان به جای اون من زندانی شدم...زندانی تاریکی افکارم...زندانی تنهایی های ناخواسته و ناخوشایندم...
من زندانی حماقت های خودم شدم!
ای کاش های فراوان و زیادی که توی مغزم درحال شناست بهم مجال فکر کردن نمیده...
اجازه نمیدن که ببینم، بشنوم ، دوست داشته باشم و حتی دوست داشته بشم!
چقدر از خودم بیزارم.
توی سیاهی عظیمی که زندگیم رو در بر گرفته کوچک ترین کورسوی امیدی وجود نداره. حتی روزنه ای کوچک به روی روشنایی های زندگی...
به سوی آسمون و خورشید، جنگل و دریا، خانواده و دوستام...
و حتی عشق....
حتی عشق...
چطور وقتی همه داستان ها و نوشته ها و اشعارم در آخر به غم انگیز ترین شکل ممکن تموم میشن خودم میتونم شاد باشم و شاد زندگی کنم؟!
هرچند که این شادی و شعف برام تبدیل به یه رویای غیر قابل درک و دور بدل شده...ولی هنوز هم در حال تلاشم!
اما چه قدر؟! تا چه حد؟! تا کی باید توی تاریکی های افکارم دست و پا نزنم و غرق نشم؟! شاید هم مدت ها پیش غرق شدم و بیخودی درحال تقلا کردنم...اون هم برای این که فردایی شاد تر داشته باشم!
اما این فردای شاد کی سر میرسه؟
چقدر باید صبر کنم و درجا بزنم
و باز درجا بزنم...
*****
فقط انگار در این شهر، دلِ من دل نیست !
کم به رویام رسیده ست، خدا عادل نیست؟
نا ندارم که برای خودم اقرار کنم
ترکِ تو کردن وُ آواره شدن مشکل نیست
لوطیان خال بکوبید به بازوهاتان
“ته ِ دریای غم کهنه ی من ساحل نیست”
فلسفه ، فلسفه از خاطره ها دور شدی
علّتی در پسِ این سلسله ی باطل نیست
اشک می ریختم آنروز که بی رحم شدی
تا نشانم بدهی هیچ کسی کامل نیست!
تا نشانم بدهی عشق جنونی آنیست
که کسی ارزشِ ناچیز به آن قائل نیست
آمدی قصه ببافی که موجّه بروی
در نزن، رفته ام از خویش، کسی منزل نیست !
____________________________
پ.ن: چقدر توی این روزهای سختی که دارم دلم برای ویرگول تنگ شده بود...
امیدوارم هیچ وقت این نعمت عزیز رو از دست ندم. (: