
پاول گراهام (Paul Graham) کارآفرین و سرمایهگذار انگلیسی-امریکایی که بیشتر شهرتش رو از همبنیانگذاری موثرترین شتابدهنده و شرکت سرمایه گذاری استارتاپی به اسم Y combinator بدست آورده، اخیرا در یک مقاله مقایسهای بین ثروتمندان آمریکایی لیست شده در مجله فوربز و نحوه دستیابی به ثروتشون در سال ۱۹۸۲ و ۲۰۲۱ انجام داده.
من سعی کردم این مقاله رو توی چند قسمت ترجمه کنم تا با هم از مطالب جالبی که داخل این مقاله گفته شده بهرهمند بشیم.
از سال 1982 تاکنون، مجله فوربز به صورت سالانه لیستی از ثروتمندترین افراد امریکایی رو منتشر میکنه. اگر 100 ثروتمند سال 1982 رو با 100 ثروتمند سال 2020 مقایسه کنیم، متوجه تفاوتهای بزرگی میشیم. با توجه به مطالعات انجام شده، در سال 1982 متداولترین منبع ثروت افراد دریافت ارث بود. بطوری که از 100 نفر ثروتمندترین افراد امریکا، 60 نفر به دلیل پول هنگفتی که از اجدادشون به ارث برده بودن وارد این لیست شدن. اما به مرور زمان این لیست دچار تغییرات اساسی شد به شکلی که در سال 2020 تعداد افرادی که به خاطر دریافت ارث وارد لیست ثروتمندها شده بودند نصف شده و تنها 27 مورد از 100 نفر وارثین بودند. این تغییر باعث شد تا محققان به پیدا کردن چرای پشت این کاهش، علیرغم کم شدن میزان مالیات دریافتی از ارث، علاقهمند بشن. نتیجه پژوهشها این بود که افراد به جای به ارث بردن ثروت بزرگ، در حال ساختن چنین ثروتهایی هستن! خب سوالی که پیش میاد این هست که این افراد از چه راههایی این ثروتهای جدید رو میسازن؟
نتایج تحقیقات نشون میده که تقریباً 75 درصد از 100 ثروتمند برتر 2020 با راهاندازی شرکت و کسب و کار خودشون ثروتشون رو بدست آوردند و 25 درصد باقیمانده هم از طریق سرمایهگذاری به ثروت رسیدن. اگر سری به لیست منتشر شده در فوربز 2020 بزنیم میبینیم فقط 27 نفر از طریق وراثت پاشون به این لیست باز شده و از 73 فرد ثروتمند باقیمانده، 56 مورد رو صاحبان سهام یا کارمندان اولیه (52 موسس ، 2 کارمند اولیه و 2 همسر موسس) شرکتها تشکیل میدن همچنین 17 مورد هم مدیران صندوقهای سرمایهگذاری هستن. این درحالی هست که بین 100 ثروتمند آمریکایی در سال 1982 اثری از مدیران صندوق سرمایهگذاری نیست. با اینکه صندوقهای تامین سرمایه و شرکتهای سرمایهگذاری خصوصی در سال 1982 هم وجود داشتن، اما موسسین این صندوقها هنوز به اندازه کافی ثروتمند نبودن و جایی براشون توی لیست 100 ثروتمند برتر نبود. اما دلیل اینکه الان توی لیست دیده میشن دو چیز بیشتر نیست: اول اینکه مدیران به مرور زمان یاد گرفتن از چه روشهایی برای بالا بردن بازده صندوقهاشون استفاده کنن و دوم اینکه در نتیجه بهبود عملکردشون سرمایهگذارهای بیشتری بهشون اعتماد کردن و مدیریت پولهاشون رو در اختیار این مدیران گذاشتن.
درسته که افراد به مرور زمان یادگرفتن تا از طریق سرمایهگذاری پول در بیارن، اما به نظر میرسه که در حال حاضر منبع اصلی ثروتهای جدید، راه اندازی کسب و کار هست! وقتی به دادهها نگاه میکنیم، میشه دید مردمی که در دهههای اخیر شرکت راهاندازی کردن به مراتب موفق و ثروتمندتر از افرادی هستن که در سال 1982 شرکت داشتن! چرا؟ چون شرکت های جدید زمینه فعالیت و ساز و کارهای متفاوتی دارن. در واقع در سال 1982، دو منبع غالب ثروت اندوزی وجود داشت: نفت و املاک. بطوریکه از 40 ثروتمندی که از راهی غیر از ارث به ثروت رسیده بودند، حداقل 24 تاشون این ثروت رو از طریق فعالیت در حوزه نفت یا املاک و مستغلات به جیب زده بودند. اما در لیست سال 2020 تعداد این افراد به 6 نفر کاهش یافته!
در سال 2020 بزرگترین منبع کسب ثروت، شرکتهایی هستن که در حوزه "فناوری" فعالیت میکنن. بطوریکه 8 نفر از 10 نفر اول لیست ثروتمندترینها رو همین افراد پر کردن!
مسلماً برخورد با فناوری به عنوان یک دستهبندی واحد تا حدودی گمراه کننده هست. مگه آمازون یک فروشگاه آنلاین و تسلا یک خودروساز نیست؟ جواب این سوال میتونه هم بله و هم خیر باشه، اما شاید در 50 سال آینده وقتی چیزی که ما امروزه به عنوان فناوری میشناسیم، به یک امر بدیهی تبدیل بشه، قرار دادن این دو کسب و کار در یک دسته واحد درست به نظر نرسه. ولی حداقل در حال حاضر، قطعاً موضوع مشترکی وجود داره که این دو شرکت رو از صنعت خردهفروشی و خودروسازی متمایز میکنه. کدوم خردهفروشی رو میشناسین که سرویس AWS (یا Amazon Web Service یک ابزار بسیار مناسب برای استقرار اپلیکیشنهای مختلف در فضای ابری است.) رو راه اندازی کرده باشه؟ یا اینکه کدوم شرکت خودروسازی توسط شخصی اداره میشه که یک شرکت موشکی هم داره؟ شاید پرسیدن این سوالات یکم این تمایز رو شفافتر بکنه!
ادامه دارد ....
