امروز هم گذشت مثل تمام روزهایی که گذشتن.
الان که می نویسم خواب آلودم و شبه.
دیشب فکر می کردم تموم شدن سخته...
ولی وقتی تموم بشه چیزی میفهمی؟
حسی باقی میمونه؟ که مثلاً بگی وای چقدر تلخه که نیستم
چقدر بده که تموم شد
نمیدونم اما میدونم هیچی معلوم نیست
اون چیزی که معلومه الانه همین الان باید از توی اون چاه عمیق سیاه و تاریک بیرون بیای و با تمام وجود خودتو لبریز کنی از الان اما چجوری ازون چاه بیرون میای؟
برای هر کسی یک شکله...
هر کسی قلق خودشو باید بفهمه نمیشه به کسی نسخه داد..
خودم فکر میکنم نوشتن خیلی کمک میکنه خودتو تخلیه کنی ...
بنویسی چی میخوای چکار میخوای بکنی خودش یک قدم بزرگه...