چند روز پیش دوستم که نام او هم سحر است زنگ زد و گفت: پنجشنبه میای بریم اُ پارک؟ دو تا بلیط دارم. من هم با ذوق قبول کردم. پنجشنبه صبح فرا رسید و سحر ساعت ۸ صبح سراغم آمد ازش پرسیدم: تو چی؟تا حالا اُ پارک رفتی؟ و در جوابم گفت: نه هیچ تصوری ندارم فقط می دانم از ساعت ۸ صبح بریم تا ساعت ۳ جنازه می شیم بیا دیرتر بریم. من هم قبول کردم و تقریباً ساعت ده و نیم به اُ پارک رسیدیم.
بعد پارک کردن ماشین و سوار آسانسور شدن به ورودی رسیدیم و کارهای اداری ورود به پارک آخر الزمانی را انجام دادیم. باور کنید من یاد برزخ افتادم. راهروهای پهن با سقف کوتاه بدون هیچ تابلو راهنما رنگ های عجیب غریب و سرد داشتیم آماده میشدیم که وارد سرزمین آبی شویم با خودم گفتم: آیا ارزشش را داشت؟ روز پنجشنبه ی خودمان را در این سرزمین عجیب غریب سپری کنیم؟
دیگر کار از کار گذشته بود چه روزی هم انتخاب کردیم پنجشنبه!
وسایل را داخل کمد گذاشتیم .
از پله های سرد طوسی رنگ بالا رفتیم و وارد سرزمین آبی شدیم. زمین سیمانی و خیس بود پابرهنه روی زمین سیمان ها به راه افتادیم .
سمت راست حالت کودکانه ای داشت شبیه پارک بود در آنجا چرخی زدیم و مات و مبهوت مانده بودیم از این همه شلوغی و ازدحام از کجا شروع کنیم چند لحظه با خودمان فکر کردیم اصلا ما اینجا چکار می کنیم؟ این چه غلطی بود ما کردیم؟!
مانند مرغ گیج دور خودمان می چرخیدیم. سحر گفت : بیا سوار اون سرسره بنفش بشیم . تا سرسره بنفش رفتیم چقدر پله بالا رفتیم تا به ورودی سرسره بنفش برسیم و بعد پشیمان شدیم هم نظر بودیم بر سر اینکه اوه صفش طولانی است بیا بریم سراغ سرسره سبز، برای سرسره سبز هم باز به این نتیجه رسیدیم برای قرمز هم برای نارنجی هم در نهایت سحر گفت : سحر باید طلسم بشکنیم و این رخوت تمام کنیم بیا صبور باشیم و اولین صف را شکست بدیم . باز سردرگم دور خودمان چرخیدیم که شکست طلسم را از کدام سرسره شروع کنیم. دوباره رفتیم سراغ سرسره بنفش بعد پشیمان شدیم آمدیم سراغ سرسره سفید راه ها را اشتباه می رفتیم همان جا بود که با خودم فکر کردم چقدر این پارک شبیه به این دنیاست.
برای داشتن لذت و هیجان یک بازی باید رنج صف را به دوش بکشی. خیلی راه ها را نمیروی به هر دلیلی که برای خودت داری و این اصلا بد نیست هر آدمی بار اول است که دارد زندگی می کند مثل ما که بار اول بود به اُ پارک رفته بودیم. اولین سرسره سفید را انتخاب کردیم از همه ترسناک تر همین سرسره سفید بود یک لحظه با خودم گفتم من الان سکته می کنم ولی در همان افتان و خیزان بودنم و هیجانِ آمیخته با ترسم با خودم گفتم به این فکر کن فقط تو در این تونل سرسره ای هستی هر چی دلت میخواد میتونی تنهایی بگی و داد بزنی هیچکس هم نمی شنوه پس داد بزن و داد زدم خیلی خوب بود ارزشش داشت و در پایان سرسره با سرعت باورنکردنی مرا تحویل مامور کنار سرسره داد من یک لحظه فکر کردم شاید ورود ما به این دنیا از عالم الست همینطوری بوده خیلی سریع و بی اختیار.
منتظر سحر ماندم واکنش او هم ببینم . او هم با سرفه ، خنده همراه با شکایت گفت : این چی بود سحر چرا تموم نمی شد حالم بد شد و هر دو با هم کلی خندیدیم همان جا بود تصمیم گرفتیم همه سرسره ها را با هر اندازه صفی که هست امتحان کنیم تقریبا همه را سوار شدیم من سرسره سفید و بنفش را از همه بیشتر دوست داشتم .
دیگر داشتیم از حال می رفتیم تصمیم گرفتیم یخ در بهشت بخوریم به سمت بوفه رفتیم یک هو صدای شیپور بلند آمد و همه سراسیمه می دویدند.این همه هیجان از شنیدن صدای یک شیپور اصلا عادی نبود ولی خیلی خنده دار بود محوطه خلوت شد همه رفتند داخل آب که موج های مصنوعی را حس کنند ما تصمیم گرفتیم قید این یکی را بزنیم چون نزدیک ۳۰۰ زن و بچه بلکه هم بیشتر هجوم به داخل آب بردند واقعا اعتماد کردن به آن آب دل شیر میخواست .
سحر گفت: صدای شیپور مثل صدای شیپور توی فیلم got می مونه . منم گفتم: همه بهم میگن got ببین ولی من تا حالا ندیدمش و بهم تاکید کرد حتما ببینش من سه بار تا حالا دیدمش.
اون روز با خوبی و خوشی هاش تموم شد ولی موقع برگشتن سحر گفت من برای بار دوم دیگه برنمی گردم اینجا از من پرسید تو چی بازم میای؟
منم گفتم شاید برگردم اما این دفعه یک روز خلوت تر.