چهار یا پنج سال پیش بود که با خواندن چند کتاب روانشناسی توهم زدم که من به این رشته علاقه مند شده ام. یکی از دوستان نزدیکم که حرف هایش را خیلی زیاد قبول دارم دقیقاً همان زمان گفت این کتاب ها را نخوان زرد هستند و من شنیدن این جمله برایم اصلا خوشایند نبود!
ولی در خلوت خودم به حرفش فکر کردم و یک روز رفتم کتاب های درسی و آکادمیک روانشناسی خریدم که جدی شروع به خواندن کنم و در این رشته ادامه تحصیل بدهم بخشی از جذابیت اولیه از کتاب های روانشناسی زرد شاید در این بود که آسان و در عین حال جذاب بود.
تصمیم به ادامه تحصیل در این رشته این حس را به من می داد که وقتی روانشناس شدی هم خودت را نجات می دهی و هم کمک ارزنده ای به اطرافیان دور و نزدیک می کنی و آنها را هم نجات خواهی داد چون بالاخره متوجه خواهی شد یا تو دیوانه ای یا آنها به هر حال این وسط پای یک دیوانه در میان است.
یک کتاب را خواندم و کلافگی همه ی وجودم را گرفته بود فصل به فصل جلو میرفتم ژنتیک ، محیط ، خانواده و ...خوب شد به حرف دوستم گوش کردم و کتاب های مادر روانشناسی خریدم و خواندم متوجه شدم من در همان حد کتاب های زرد برایم کافی است اصلا بگذار من زرد باشم برایم اصلا اهمیتی ندارد.
من فکر می کنم هوش مصنوعی هم تا حد زیادی شبیه به همین روانشناسی غیرزردِ آکادمیک است.
با توجه به توصیه و تعریف و تمجید دوستان از کلود و چت جی بی تی و ... من هم این خریت را کردم و وارد گفتگو با این عاقلِ سریع شدم.
مگر می شود یک ربات اینقدر فضول و در عین حال نچسب باشد!
هر چه بیشتر حرف زدم بیشتر پشیمان شدم اصلا اسم غلطی برایش انتخاب کردند هوش مصنوعی اسم مناسبی برای این دل سنگ عاقل نیست اگر از من می پرسیدن اسم منتخب تو برای کلود یا دوست و رفقای همتایش چیست؟
من می گفتم دل سنگ مصنوعی بهترین گزینه است.
شاید بهتر است اعتراف کنم آن دیوانه وسط زندگی اطرافیانم خودم هستم .
بله من دیوانه هستم و فکر میکنم در این زندگی کمی دیوانگی ضروری است.