ویرگول
ورودثبت نام
سحر جهانیان
سحر جهانیان
سحر جهانیان
سحر جهانیان
خواندن ۶ دقیقه·۱۳ روز پیش

دلتنگی و شکلات

دلتنگی یعنی چی؟ چیزی که بهش نیاز داریم اما دیگه در دسترس نیست.

دلتنگی وخیم تر میشه وقتی میفهمی یعنی هرگز نداشتن.

نداشتن خیلی چیزا تو این زندگی عادیه جزیی از ماجرای بی رحم زندگیه اما نداشتن چیزی که خیلی دوستش داشتی خیلی تلخ تره و غیرقابل پذیرش طوری که هیچ کس نمی فهمه چی میگی.

برای خواهرم میگم یک جوری به من نگاه میکنه که این چی داره میگه!

دلتنگی یک شبه نمیاد کم کم سرباز میکنه و راه خودش پیدا میکنه و چیزهایی ازت فوران میکنه مثل گدازه های اتشفشان که اصلاً و ابداً فکرشم نمی کردی.

از پاییز پارسال جوونه های این جداافتادگی و دلتنگی از خاک بیرون زد.

امروز موعد روانپزشکم بود و گفت فعلاً به پایداری نرسیدی ولی بهتری حداقل تا بهمن باید مصرف کنی به حرفش گوش میدم چون بر خلاف روانشناسه دکتر خوبیه.

تابستان امسال عجیب امسال دربارش توی پست قبلم گفتم.

یکی از دلایل مراجعه ام بند نیامدن گریه هام بود طوریکه آخرای شهریور  چشمام مه آلود بود، خسته و بی جون..

و بعدش آرامبخش خواب خواب خواب.

امروز از آقای دکتر پرسیدم آقای دکتر جدای از همه چیزا که گفتم من درونم پر علامت سواله ؟ چرا اینجوری شدم؟

هیچکس نمیتونه جواب سوالای منو بده ...

اصلاً این همه اشک کجا جمع شده بود من تا حالا تو زندگیم همچین چیزی تجربه نکردم.

دکتر گفت: دلت شکسته بوده.

دلم که شکسته بود.

اولش دلم شکست بعدش دلشکستگی دیگه مهم نبود.

شاید من سوگواری کردم .

سوگواری برای نداشته هام

برای نرسیدن هام

برای خیلی چیزام.

اون زمان که من دانشجو بودم نمی دونستم باید چکار کنم؟ باید درس بخونم؟ باید کار کنم؟ باید از دوران دانشجویی لذت ببرم.

تلاش برای بقا بود اینکه سنوات نخوری.

دفاع کنی تا اخراج نشی.

سر کار بری چون دیگه غرورت اجازه نمیده از خانواده پول بگیری.

فرصت سوگ نداشتم

همه چی رو دور تند بود.

نه فقط برای من بلکه برای خیلی ها همین‌ بوده و هست.

خیلی چیزا می خواستم نشد یا شاید قرار بود نشه به قول خیلی ها قسمت نبوده.

یادمه خودمو سرکوب می کردم بعد اینکه کلاس های درسیم تموم شد دیگه پام توی ساختمان تحصیلات تکمیلی پژوهشگاه نذاشتم مگر برای کارهایی که بایدی بود.

حتی به دوستام می گفتم: غذای منو از سلف میارید چندباری آوردن بعد گفتن سخته دستمون درد میگیره، ترجیح می دادم خودم آشپزی کنم اما توی سلف نرم.

برای جلسه دفاعم کلی اصرار کردم دفاع منو توی اتاق دفاع طبقه آخر نندازید من ساختمان دیگه می خوام دفاع کنم تا آخر قبول کردن.

اون موقع نمی دونستم چرا ؟ واقعا نمی دونستم. فقط در حال فرار بودم یکسری کارها مو به مو دقیق طبق رسپی انجام می دادم اما مثل مسخ شده ها نمی دونستم‌چرا؟

اما الان می فهمم چرا؟!

فقط از اونجا فرار می کردم کم کم شروع کردم توی ذهنم اون دوران پاک کردن.

اما تو همین تابستان با دوستم رفتم پژوهشگاه ساختمان کریمخان.

رفتم طبقه پایین که سلف بود اما در بسته بود و قفل.

مثل گذشته که قفله در سلفم قفل بود. بغضم قورت می دادم که دوستم نفهمه چون واقعاً نمی خواستم یکبارم برای اون بگم بعدم اونم بهم یجور نگاه کنه که این زده به سرش؟

بعد بیشتر حرصم بگیره بیشتر احساس خفگی کنم.

به بهانه معرفی و خاطره بازی بردمش و اونم گفت جای بامزه و دنجیه چقدر نگهبانی و آدمای اینجا مهربونن.

واقعا مهربون بودن و  مثل گذشته چون هوا گرم بود هوای مارو داشتن و به ما آب خنک تعارف کردن همون جا یکی از آقاهایی که اون زمان کارای سلف انجام می داد اعلامیه اش به تابلو بود ازشون پرسیدم چرا فوت شدن؟ با احساس تاسف گفت: چرا همه آدم ها فوت میشن اینم مثل بقیه.

همیشه آدم میخواد دلیلی بیاره برای نبودن ها. برای اینکه فکر کنه مرگ قابل کنترله و سراغ  کسی که مراقب خودشه نمیره و یک حرف نسنجیده زدم و گفتم: بخاطر اضافه وزنش فوت شد؟

مشخص شد دلیل مرگ همکارش نمیخواد بگه.

سکوت کرد منم با خودم گفتم: دنبال چی میگردی؟حتماً نمیخوان بگن حالا به هر دلیلی.

ازشون خدافظی کردیم و رفتیم سمت مترو.

توی مسیر تصمیم گرفتیم بریم کتابفروشی ثالث. چندتا کتاب خریدیم . کتابای من جنایات و مکافات،قمار باز، زوربای یونانی و اندیشه های مارکس و دوستم چتد تا کتاب برداشت یکیش کتاب ابله بود بقیش دقت نکردم.

وقتی دید کتاب قرمز رنگ مارکس برداشتم گفت: وای سحر نه! نکنه تو هم میخوای مثل علی بشی؟ گفتم: اتفاقا آره.

گفت : نه تروخدا.و اونجا یکم ازون غم کم شد و خندیدیم اما چرا باید اینجوری می شد؟ مقصر کی بود؟ ریشه ی این نداشتن ها چی و کی بود؟

اولیش خودم بودم چون خودم نبودم.

فرصت تجربه کردن از خودم گرفتم.

شاید منفعل بودم و جسارت انتخاب نداشتم خیلی جاها میگن آدمارو از روی انتخاب هاشون بشناس.

انتخاب هر چیزی درون تو فاش میکنه و امان از روزی که انتخاب کردن بلد نباشی حرف رک و صاف زدن بلد نباشی.

  من خیلی شکلات دوست داشتم و دارم وقتی بچه بودم می رفتم مهمونی قبلش مامانم باهام قول و قرار می ذاشت که بار اول برنداری اگر اصرارت کردن بردار تازه اونم یدونه.

یکبار رفتیم عید دیدنی من خیلی کوچیک بودم جلو من آجیل تعارف کردن منم قاشق آجیل برداشتم و ظرفم لبریز کردم دقیقاً همونجا بابام گفت:ببخشید بچه است! و رفت ظرف منو خالی کرد تو ظرف بزرگه و چند تا تخمه و چیزای غیرجذاب آجیل برام ریخت تو کاسه ی من.

من حس بدی بهم دست داد وقتی برگشتیم تو راه گفت: نباید خونه دیگران اینقدر آجیل برداری زشته مگه اینکه خودشون با اصرار ظرفت پر کنن.

من تا چند سال پیش هم فکر می کردم اینجوری باید باشه اصرار و تعارف یعنی احترام.

اما همین چیزا میبینی تو زندگیت مسیرتو تغییر داده.

سر خیلی از مسائل توقع داشتم منو اصرار کنن مثلاً دعوتم کنن بار اول بگم نه ببینم اصرار میشم یا نه ؟

نمی دونم تعارف خوبه یا نه اما توی این سن فهمیدم تعارف معنیش برای شخص من یعنی دروغ.

یعنی یک چیزی میخوای بعد الکی یجوری نقش بازی میکنی که نمیخوای؟

این بنظرم اصلاً درست نیست.

مثلاً خیلی جاها خیلی چیزا رو خواستم اما از خجالت، ترس و همون تربیت حرف دلم نزدم.

خب اصرار برای من نوعی شاید جذابه اما طرف مقابل چی ؟

خب آدم ها هم غرور و شخصیت دارن.

بعدشم تو دل تو نیستن بفهمن چه خبره..

چه می دونن تو توی ذهن و زندگیت چه خبره!

فقط اولین چیزی که تو سر آدم سالم میاد اینکه حتماً نمی خواد.

حتماً شکلات دوست نداره.

اصلاً شکلات دوست داری کسی تعارفت هم نکرد،  خب چه اشکالی داره بگی میشه به من شکلات بدید شاید اومدیم و دیگه قحطی شکلات اومد مرزها بسته شد و دیگه شکلات وارد نشد حالا هی افسوس فایده ای داره؟ یا اصلا طرف گفت: نخیر من شکلات به تو نمیدم دیگه با خودت میگی حرفم زدم ولی دیگه توی گرداب نمیفتی!

الان من برم یقه مامانمم بگیرم محاله بپذیره که یکی از علت های شرایط کنونی من  توی همین تربیت بوده. میتونم حدس بزنم چی میگه.

میگه نه و دیگران مقصر می کنه و بعد هم تعمیمش میده به قسمت و بعد هم شاید بگه شاید شکلات خورده بودی الان مرده بودی مثل سفید برفی و سیبی که خورد  و خدا چون تو بچه ی منی دوست داشته .

البته مامانمم شاید بی تقصیر باشه چون اونم اینجوری تربیت شده و شهر همدان که من توش بزرگ شدم، تعارف  نوعی آداب و رسوم و احترامه که من دیگه بهش اعتقادی ندارم.

الان یکم بهترم و آروم تر. خیلی سخت بود اما منو با خودم مواجه کرد و پشیمون نیستم بلکه به چند دلیل قشنگ خوشحالم.خیلی چیزا برام معنی جدیدی پیدا کرده مثلا حق دادن به خودم.مثلاً اگر شکلات خواستم بگم شکلات می خوام. می خوام گذا

شکلات
۰
۰
سحر جهانیان
سحر جهانیان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید