همیشه برام سواله؟
چرا؟چرا افرادی که پرخاشگر و ستیزه جو نیستن بیشتر در معرض خشم قرار می گیرن این تجربه ی منه شاید برای دیگران این شکلی نباشه اما من بارها و بارها تجربه اش کردم و با خودم میگم بسه دیگه نمیخوای این نقاب خندون بکنی بندازی اون طرف؟ خودت خسته نشدی؟! اما باید بگم آره خسته شدم! از خستگی یک چیزی اونطرف تر دیگه حالم بهم میخوره از ترسو بودن از لبخند الکی زدن از اینکه بخوام به همه بگم بخدا من خیلی خوبم! اما نه، من خوب نیستم تو سری خور بودن به معنی خوب بودن نیست. کی گفته هر کسی در برابر خشم و داد و فریاد آدم ها سکوت کرد خوبه؟ اتفاقاً از نظر خودم یک ترسی در من رخنه کرده از این جهت که نکنه من وقتی با این خشم مقابله کنم جنگیدنو تاب نیارم راستش فکر می کنم من جنگجو بودن یاد نگرفتم بالاخره اگر میخوای مورد خشم قرار نگیری و بزنی تو دهن اونیکه خشمش رو روی تو بالا میاره اول از همه باید بیای وسط گود زره تو تنت کنی و حق اون آدمای عوضی بذاری کف مشتشون. لبخند زدن درمان درد من نیست راستش بخشیدن هم راهش نیست حتی دیگه فراموش کردن هم جواب نمیده باید خودم به داد خودم برسم و اجازه ندم هر کسی از راه رسید منو ناراحت کنه و آخرش بگه ببخشید عصبانی بودم!