
برای من مهمترین کار در تهران این است که تلاش کنم از آدمها بدم نیاید.
روزهای اولِ مواجههام با تهران، بی آر تیها عمیقا خشمگینم میکردند. هجومِ آدمها حتی به قیمتِ لِه کردنِ هم برای ۵ دقیقه زودتر سوار شدن، حرفهای رکیک، غُرغُرهای مدام، رد شدن از روی هم برای نشستن روی آن صندلیهای لعنتی، دستفروشهایی که میدیدند جا نیست و خودشان را به زور لابهلای مردم میچپاندند.. همهء اینها مرا خشمگین میکرد.
بعد کم کم روی صورتِ آدمها دقیق شدم. آدمهای سنگی، رباتها، آدمهای خستهای که ایستاده چرت میزدند، آدمهایی که وقتی از میلهها آویزانند انگار لاشههایی هستند پشتِ ویترینِ قصابیها. به چشمهاشان نگاه میکردم. زندگی پیدا نبود. انگار کن نشسته باشی توی قبرستان. میگشتم بینِ آدمها کمی شادی پیدا کنم. کمی لبخند. هیچ چیز نبود. بغض میکردم. شما که غریبه نیستید.. حتی گاهی گریه هم کردم.
بعد سعی کردم هر روز به خودم تلنگر بزنم "تقصیرِ آدمها نیست."
لااقل بخشِ بزرگی از این پریشانی، چیزیست که حکومتها برای آنها ساختهاند.
آدمهای مقروض، بدهکارانِ دائمی به بانکهای بیرحم، آدمهای خانه به دوش و نگرانِ خرجِ روزمرهی زندگی، آدمهایی که فرصتی برای عشق ورزیدن ندارند...
نمیشود صورت مسئله را پاک کرد. نمیتوانیم چشمِ خود را روی دنیای تا خرخره کاپیتالیستی ببندیم و انگشتِ اتهاممان را رو به مردم بگیریم.
در جهانِ مطلقا فاسد، "فرهنگ" اولین قربانیست و مردم در این میان "کمگناه"ترین فاکتورند.
حالا هر روز به خودم یادآوری میکنم "نباید از مردم بَدَم بیاید."