
لاهیجان که بودم، یک دکتر داشتم که گاهی میرفتم پیشَش. گاهی که مريض میشدم يا مریضی را بهانه میکردم. آدم دستپاچهای بود و برای من حرف زدن با آدمهای دستپاچه، تفریحِ بامزهایست.
توی مطبش یک مرکز ترک اعتیاد داشت. آدمها، مخصوصا زنها (معمولا برای شوهرانشان) میآمدند و با کارت شناسایی، سهمیه متادونِ یک ماهشان را میگرفتند.
یک بار که نشسته بودم تا نوبتم شود، زنِ جوانی با دختر ٨،٩ سالهای آمد توی مطب. معلوم بود دختر را از مدرسه آورده. دخترک مانتو و مقنعه پوشیده بود و یک بطری له شدهی آب معدنی (به جای آن قمقمههای خوشگلی که محصلها دارند) توی جیبِ کنارِ کیفش بود. نوکِ کتانیاش سوراخ بود و چهرهاش (مثلِ چهرهی همهی آنها که صورتشان را با سیلی سرخ میکنند) شرمِ خاصی داشت.
مادرش کارت شناسایی شوهرش را با یک دفترچه (طوری که من نبینم) داد به منشی و آمد نشست کنارِ دخترش. کیف مدرسهی او را باز کرد و همچنان که میپرسید "امروز ریاضی چند شدی؟" دفترش را ورق زد.
ناگهان آه از نهادش برآمد.
گفت: "۷؟ ۷ شدی؟"
و با صدایی که از بغض دو رگه شده بود، به آرامی گفت "آخه چرا حواست رو جمع نمیکنی؟ چرا درس نمیخونی؟"
بعد انگار که منفجر شده باشد.. انگار که دیگر بدنش تابِ اینهمه آبروداری را نداشته باشد فریاد زد: "امشب از هر اشتباهت صد بار مینویسی. فهمیدی؟ صد بار!"
منشی صدایش زد و شیشهی دارو را به دستش داد. فقط یک لحظه با او چشم در چشم شدم. فقط یک لحظه.. و بعد از آن هر بار کسی پرسید "استیصال" یعنی چه؟ گفتم: "استیصال زنیست با پالتوی مندرس، با شیشهی متادون در یک دست و دستِ لاغرِ دخترکی در دستِ دیگر. زنی که در سرمای سیاهِ زمستانِ گیلان، کفشِ تابستانی پوشیده و توامان که دخترش را به خاطر نمرهی ۷ دعوا میکند، از جیبش یک تکه لواشک درمیآورد و به او میدهد."