دوربین رو برداشتم. قابش هنوز همون‌طور بود؛ قدیمی، با اون لنز گرد و دکمه‌های سفت. عکس‌های توش رو یکی‌یکی مرور کردم. بینشون یه عکس بود که دستم رو نگه داشت. همون عکسی که اون روز گرفته بودم. با همون سرعت شاتر ۶۰.
یادم اومد. اون شب...
آخرین لحظاتی بود که با اون می‌گذروندم، بدون اینکه بدونم این آخرین باره. شاید اگه می‌دونستم، حرفی که خیلی وقت بود تو دلم مونده بود رو بهش می‌گفتم. شاید اگه می‌گفتم، همه‌چیز طور دیگه‌ای رقم می‌خورد. شاید اون الان...
نیمه‌شب بود که تشنه‌ام شد و از اتاق اومدم بیرون تا آب بخورم. دیدم برق اتاقش روشنه. یه نیم‌نگاهی کردم و باهاش چشم تو چشم شدم. گفت: «اتفاقی افتاده؟!»
گفتم: «نه، فقط تشنه‌ام شده بود.» داشتم می‌رفتم سمت اتاق که گفت: «می‌خوای کار کردن با دوربین رو یادت بدم؟»
من که تشنه‌ی لحظه‌ها بودن با اون بودم، مشتاقانه گفتم: «حتماً.»
بهترین لحظات زندگیم داشت سپری می‌شد. اون حرف می‌زد و توضیح می‌داد و من با گوش و جان فقط نگاهش می‌کردم و هیچی از حرفاش متوجه نمی‌شدم. دوربین رو داد دستم و گفت: «یه عکس بگیر.» دوربین رو روی چهره‌ی خودش تنظیم کردم و... کلیک. زیباترین عکس دنیا رو ثبت کردم.
دلم یه عکس دو نفره باهاش می‌خواست. دل رو زدم به دریا و گفتم: «بیا با هم عکس بگیریم.» دوربین رو تنظیم کردم و با اینکه گفت روی ۱/۱۲۵ بذارم، من روی ۱/۶۰ گذاشتم. شاید خنده‌دار باشه، ولی من فقط می‌خواستم یه لحظه‌ی کوتاه، کمی طولانی‌تر بشه. یعنی زمان رو یه کم متوقف کنم، حتی اگه فقط برای یک لحظه‌ی کوچیک.
عکس رو گذاشتم کنار. حالا بعد از این همه سال، تازه فهمیدم که اون ۱/۶۰ ثانیه چقدر طولانی بوده. طولانی‌تر از کل عمرم. اون یه لحظه، هنوزم توی قاب مونده. هنوزم کنارمه.🤍
