
«که در پاییز، جمعهها جمعهترینن...»
و دلت، پاییزیترین پاییزهای دنیاست.
جمعهها انگار برای دلتنگی ساخته شدن؛ برای آن هوای خنک و آن آسمان ابری که بوی خاطره میدهد. پاییز که میآید، جمعهها رنگ دیگری میگیرند. انگار زمان کمی کندتر راه میرود و تو بیشتر به فکر فرو میروی.
جمعهترین جمعهها آنهایی هستند که دلت گرفته باشد و هیچکس نداند.
آنهایی که چای میریزی و کنار پنجره مینشینی، به باران نگاه میکنی و یاد کسی میافتی که نیست. پاییز، جمعه و تنهایی... سهگانهای که همیشه با هم میآیند.
و من در این جمعههای پاییزی، فقط یک چیز را میفهمم:
که دلتنگ شدن، خودش یک فصل است. فصلی که فقط در پاییز و فقط در جمعهها قد میکشد و تمام وجودت را پر میکند.
و بعد... بعد میرسی به آن لحظهای که دیگر نمیدانی دلتنگ کسی هستی یا دلتنگ خودت. دلتنگ روزهایی که بودی و حالا نیستی. دلتنگ خندههایی که یادت نیست آخرین بار کِی بود. جمعههای پاییزی همینطورند؛ اول از آدمها میگویند، بعد از خاطرهها، و آخرش از خودت. از آن قسمتی از تو که سالهاست صدایش را نشنیدهای. و تو میمانی و یک فنجان چای که سرد شده، و بارانی که بند نمیآید... و دلی که هنوز، بعد از این همه سال، پاییزیترین پاییز دنیاست. 🍂☕🌧️